Surat Asy-Syu'ara — Ayat 113

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• إِنْ (in): ora liya, mung.
• حِسَابُهُمْ (hisābuhum): pitungan utawa paukuman tumrap dheweke.
• عَلَىٰ رَبِّي (ʿalā rabbī): mung ana ing astane Pangeranku.
• تَشْعُرُونَ (tasyʿurūn): padha ngrasakake, padha ngerti, padha sadhar.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, Nabi Muhammad ﷺ paring wangsulan marang wong-wong kafir sing padha nyalahake dheweke lan ora gelem nampa dakwah. Wong-wong mau padha nganggep yen dheweke iki sing tanggung jawab marang kahanane wong-wong sing wis manut. Nabi ﷺ banjur ngandika: "Pitungan lan paukuman tumrap apa sing ana ing batine wong-wong mau, ora liya mung ana ing astane Pangeranku." Tegese, dheweke ora bisa lan ora kena ngitung-ngitung isi atine wong liya, amarga mung Allah sing Maha Ngerti kabeh sing didhelikake lan sing katon. Yen wong-wong mau padha ngerti lan sadhar bab iki, mesthi ora bakal padha ngucapake omongan sing ora bener marang Nabi ﷺ. Dheweke padha ora ngerti bab sing sejatine, mula padha ngomong tanpa dhasar. Sing bisa ngadili lan mbales saben tumindak, lair lan batin, mung Allah SWT, dudu manungsa.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen awake dhewe ora kena gampang ngadili isi atine wong liya, amarga mung Allah sing ngerti sakabehe.
• Dadi wong Islam iku kudu ngerti watese dhewe: tugase mung ngelingake lan dakwah, dene sing paring pituduh lan pitungan iku kagungane Allah.
• Ayat iki uga ngajak supaya wong padha mikir lan sadhar (nggunakake akal lan ati), ora kaya kewan sing ora duwe kesadaran.
• Kanthi ngerti yen kabeh pitungan ana ing astane Allah, ati dadi luwih tentrem lan ora kesusu nesu marang wong sing ora nampa kebeneran.
• Iki nuduhake yen Islam iku agama sing adil lan wicaksana, amarga ora mbebani manungsa ngluwihi kemampuane.