Сураи Аш-Шуара — Оят 113

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «ҳисоб»: ҳисобу китоб ва ҷазои аъмол.

— «ташъурун»: шуур мекардед, дарк мекардед, мефаҳмидед.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз забони Паёмбар (с) хабар медиҳад, ки ӯ ба қавми худ гуфт: ҳисобу китоби ин одамон ва ҷазои аъмолашон танҳо бар зиммаи Парвардигори ман аст, на бар ман. Ӯст, ки ҳамаи сирру ошкори онҳоро медонад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад. Ман вазифадорам танҳо огоҳ кунам ва даъват намоям, аммо ҳисоб кардан ва ҷазо додан кори Худост. Агар шумо ин ҳақиқатро дарк мекардед ва мефаҳмидед, ки ҳисобу китоб танҳо ба Худои доно вобаста аст, ҳаргиз он суханони нодурустро намегуфтед ва ба даъвати ҳақ эрод намегирифтед. Вале шумо ҳақиқатро намефаҳмед ва мисли чорпоён ё ҳатто гумроҳтар аз онҳо ҳастед, ки андарзро қабул намекунед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳисобу китоби ҳақиқӣ танҳо ба Худованди доно вобаста аст, ва ин инсони мӯъминро ором мекунад, ки ҳаққи касеро поймол намекунад ва ба адолати комили Худо бовар дорад.

— Даъваткунанда ба ҳақ бояд бидонад, ки вазифаи ӯ танҳо расонидани паём аст, на ҳисоб кардани дилҳо; ин корро сабук ва пурсабр мегардонад.

— Оят моро огоҳ мекунад, ки бояд соҳиби шуур ва андеша бошем, то ҳақиқатро дарк кунем ва аз бехабарӣ ва ғафлат дурӣ ҷӯем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи корҳо, ҳатто ниятҳои пинҳонӣ, назди Худо маълуманд ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест; ин боиси он мегардад, ки инсон бо ихлос ва ростӣ зиндагӣ кунад.

— Қуръон бо чунин оятҳо дилҳоро ба тавба ва бедорӣ даъват мекунад ва мефаҳмонад, ки роҳи наҷот дар гӯш додан ба андарзи Худо ва Паёмбараш (с) аст.