سوره شعرا — آیه 133

معانی کلمات:

• أَمَدَّكُمْ: شما را مدد کرد، به شما عطا کرد و نیرو بخشید.
• بِأَنْعَامٍ: چهارپایان (شامل شتر، گاو، گوسفند و بز).
• بَنِينَ: پسران (فرزندان ذکور).

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، نعمتهای بزرگ خود را بر قوم عاد یادآوری میکند تا آنان را به شکرگزاری و اطاعت از فرمان خداوند ترغیب نماید. خداوند به آنان نعمتهای فراوانی عطا کرده بود؛ از جمله چهارپایانی مانند شتر، گاو، گوسفند و بز که مایهی معیشت، حملونقل و برکت آنان بود. همچنین فرزندان پسر بسیاری به آنان داده بود که مایهی قوت، یاری و تداوم نسلشان میشد. این نعمتها نشانهی لطف و مهربانی خداوند نسبت به بندگانش است، اما قوم عاد به جای شکرگزاری، به سرکشی و تکذیب پیامبر خود پرداختند و نعمتهای الهی را ناسپاسی کردند. خداوند با یادآوری این نعمتها، آنان را به تقوا و اطاعت دعوت میکند و هشدار میدهد که اگر ناسپاسی کنند، عذاب الهی آنان را فرا خواهد گرفت.

فواید و پیامهای آیه:

• نعمتهای الهی، اعم از چهارپایان و فرزندان، نشانهی محبت خداوند به بندگان است و باید انسان در برابر این نعمتها شکرگزار باشد.
• یادآوری نعمتهای خداوند، انسان را به تواضع و اطاعت در برابر پروردگار سوق میدهد و از غرور و سرکشی بازمیدارد.
• فرزندان و اموال، وسیلهی آزمایش انسان هستند؛ اگر انسان از آنها در راه رضای خدا استفاده کند، سعادتمند میشود و اگر به آنها مغرور شود، گرفتار عذاب الهی خواهد شد.
• شکر نعمتهای الهی، سبب افزایش برکت و دوام آنها میشود و ناسپاسی، زوال نعمتها و گرفتاری به عذاب را در پی دارد.