سوره شعرا — آیه 139

معانی کلمات:

• فَكَذَّبُوهُ: پس او (هود علیه السلام) را دروغگو شمردند.
• فَأَهْلَكْنَاهُمْ: پس آنان را هلاک کردیم (با عذاب).
• لَآيَةً: هر آینه نشانه و عبرتی است.
• مُؤْمِنِينَ: باورکنندگان (به خدا و رسول).

تفسیر آیه:

قوم عاد پس از آنکه پیامبرشان هود علیه السلام آنان را به توحید و ترک بت‌پرستی دعوت کرد، نه تنها دعوت او را نپذیرفتند، بلکه بر تکذیب خود اصرار ورزیدند و در برابر حق، لجاجت و سرکشی کردند. آنان پیوسته بر این کفر و انکار باقی ماندند تا اینکه خشم الهی بر آنان نازل شد و خداوند آنان را با باد سرد و سوزانی که هفت شب و هشت روز پیوسته می‌وزید، هلاک کرد و هیچ‌یک از آنان باقی نماند. در این هلاکت و نابودی که برای آنان رخ داد، نشانه‌ای روشن و عبرتی بزرگ برای کسانی است که پس از آنان می‌آیند و داستانشان را می‌شنوند، تا بدانند که عاقبت تکذیب رسولان و سرکشی در برابر فرمان خدا چگونه است. اما بیشتر آنان که این داستان را شنیدند، باز هم ایمان نیاوردند و از آن عبرت نگرفتند، چنانکه گویی کوردلانند و حق را نمی‌بینند.

فواید و پیام‌های آیه:

• سنت الهی بر این است که مهلت به ظالمان می‌دهد، اما چون طغیان آنان از حد بگذرد، عذاب آنان را فرا می‌گیرد و هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر قهر الهی بایستد.
• هلاکت قوم عاد نشانه‌ای است بر قدرت بی‌پایان خداوند و پندآموز برای بندگان، تا از سرنوشت پیشینیان عبرت بگیرند و به راه حق بازگردند.
• ایمان، نعمتی است که خداوند به هر کس عطا نمی‌کند؛ بیشتر مردم به‌رغم دیدن نشانه‌ها و شنیدن داستان‌ها، از آن غافل‌اند، پس مؤمن باید شکرگزار این نعمت بزرگ باشد.
• این آیه مایه دلگرمی مؤمنان است که حق همیشه پیروز است و باطل هرچند قدرتمند باشد، سرانجام نابود می‌شود.