Сураи Аш-Шуара — Оят 138

1. Маънои калимаҳо:

— «مُعَذَّبِينَ»: азобшавандагон, яъне касоне ки ба онҳо азоб дода мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони қавми Нӯҳ (алайҳис-салом) аст, ки дар баробари даъвати паёмбарашон ба тавҳид ва тарсидан аз азоби Худо, бо худписандӣ ва ғурур гуфтанд: «Мо танҳо бар ойини пешиниёни худ ҳастем ва бар он чи ту моро аз он биметарсонӣ, ҳеҷ гоҳ азоб нахоҳем шуд». Онҳо инкор мекарданд, ки баъд аз марг зинда мешаванд ва ҳисобу китоб мешаванд, ва мегуфтанд: «Ҳаёти мо ҳамин аст, ки зиндагӣ мекунем ва мефавтем, ва дигар ҳеҷ ҷазое нест». Ин суханони онҳо нишонаи ғафлат ва инкори рӯзи қиёмат буд, ки онҳоро аз роҳи ҳақ бозмедошт.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки инкори рӯзи қиёмат ва азоб ҳеҷ гоҳ сабаби озодӣ аз масъулият намешавад, балки ҳақиқат ҳамин аст, ки ҳар амале ҳисобу китоб дорад.

— Ваъдаи азоб ва подоши Худо адолати Ӯро нишон медиҳад ва моро ба андеша ва тафаккур дар бораи охират ҳидоят мекунад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои пайравӣ аз одатҳои беасоси гузаштагон, ба даъвати паёмбарон гӯш диҳем ва ба роҳи рост қадам гузорем.

— Инчунин, ин оят ҳушдор медиҳад, ки ғурур ва худписандӣ метавонад инсонро аз қабули ҳақиқат боздорад, пас бояд фурӯтан бошем ва ба сухани ҳақ гӯш диҳем.