Сураи Аш-Шуара — Оят 155

1. Маънои калимаҳо:

• نَاقَةٌ — шутурмода.
• شِرْبٌ — навбат ва ҳиссаи об нӯшидан.
• يَوْمٍ مَّعْلُومٍ — рӯзи муайян ва маълум.

1. Тафсири оят:

Солеҳ (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт, ки ин шутурмода нишона ва муъҷизаи Худост, ки бо қудрати Парвардигор аз санг берун оварда шудааст. Ин шутурмода ҳиссаи худро аз об дорад ва шумо низ ҳиссаи худро дар рӯзи муайян доред. Ӯ дар рӯзи навбати шумо об наменӯшад ва шумо ҳам дар рӯзи навбати ӯ об наменӯшед. Ҳар кадом навбати худро доред ва набояд ба ин шутурмода осеб бирасонед, набояд онро бизанед ё бикушед ё ба он чизе кунед, ки бадӣ ба он расад. Агар чунин кунед, азоби рӯзи сахту пурҳавл ба шумо мерасад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки муъҷизаҳо бо қудрати Худо ба вуҷуд меоянд ва паёмбарон бо далелҳои равшан ба сӯи қавми худ фиристода мешаванд.
• Оят моро тарбия мекунад, ки ҳуқуқи дигаронро эҳтиром кунем ва ба онҳо осеб нарасонем, ҳатто ба ҳайвонот.
• Ин оят исломро ҳамчун дини адлу инсоф муаррифӣ мекунад, ки дар он ҳуқуқи ҳама махлуқот эҳтиром мешавад.
• Қуръон моро ба сулҳу осоиш ва риояи тартибу навбат даъват мекунад, то ҷомеа дар оромӣ зиндагӣ кунад.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки саркашӣ аз фармони Худо ва осеб расондан ба нишонаҳои Ӯ ба азоби дарднок меорад.