Сураи Аш-Шуара — Оят 153

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмиши онҳо зарур аст:

— «المُسَحَّرين»: касоне, ки бисёр ҷоду шудаанд, то ҷоду ақлашонро мағлуб кардааст ва аз худ бехабар гаштаанд.

1. Тафсири оят:

Қавми Самуд ба паёмбари худ Солеҳ (алайҳис-салом) гуфтанд: «Ту танҳо аз зумраи касоне ҳастӣ, ки борҳо ҷоду шудаанд ва ҷоду ақлатро аз ту гирифтааст». Онҳо ин суханро барои рад кардани даъвати ӯ ва бадном кардани ӯ гуфтанд. Ҳадафи онҳо ин буд, ки бигӯянд: ту ҳам мисли мо инсонӣ ҳастӣ, пас чӣ гуна бар мо бартарӣ дошта метавонӣ ва паёмбари Худо бошӣ? Онҳо аз Солеҳ (алайҳис-салом) далели равшан талаб карданд, то ростӣ ва дурустии рисолаташро исбот кунад, агар дар даъвои худ ростгӯй бошад, ки Худо ӯро ба сӯи онҳо фиристодааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто паёмбарони бузургвор аз ҷониби қавми худ бо туҳматҳои ноҳақ рӯбарӯ шудаанд, пас муъминон бояд дар роҳи даъват сабр кунанд.

— Қуръон воқеаҳои таърихиро бо ростӣ нақл мекунад ва дарсҳои ахлоқӣ медиҳад, то инсонҳо аз роҳи инкор ва ҷаҳолат дурӣ ҷӯянд.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои туҳмат ва бадгӯӣ ба даъватгарони роҳи ҳақ гӯш диҳем ва бо далелҳои равшан ҳақро бипазирем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар қиссаи он барои мо панд ва ибрат аст, то ба сӯи имон ва амали нек раҳнамоӣ шавем.