سوره شعرا — آیه 185

معانی کلمات:

• مُسَحَّرین: کسانی که سحر شدهاند و عقلشان زایل یا مختل گشته است.

تفسیر آیه:

قوم شعیب در پاسخ به دعوت او گفتند: «ای شعیب! تو قطعاً از کسانی هستی که سحر شدهاند و عقل خود را از دست دادهای.» آنان میخواستند بگویند که دعوت تو به یکتاپرستی و ترک شرک، ناشی از عقل سالم نیست؛ بلکه اثر سحری است که بر تو غالب شده و باعث شده است چنین سخنانی بگویی. آنان با این سخن، رسالت او را به سخره گرفتند و او را فردی دیوانه و بیخرد معرفی کردند که از خودش سخن نمیگوید، بلکه سحر عقلش را ربوده است. سپس افزودند: «تو جز بشری مانند ما نیستی و اگر راست میگویی که پیامبری، عذابی از آسمان بر ما فرود آور تا ما را نابود کند.» این در حالی بود که آنان در حقیقت منکر رسالت او بودند و او را دروغگو میپنداشتند، نه سحرشده؛ اما این بهانهای بود برای رد دعوت حق.

فواید و درسهای آیه:

• دشمنان حق، برای مقابله با پیامبران، گاهی آنان را به دیوانگی و سحر متهم میکنند تا مردم را از پیروی آنان بازدارند؛ اما خداوند پیامبرانش را یاری میکند و این اتهامات هرگز به هدف خود نمیرسند.
• این آیه نشان میدهد که پیامبران نیز انسانهایی عادی بودند و معجزه و رسالتشان از سوی خداوند بود، نه از جانب خودشان؛ بنابراین هیچ پیامبری ادعای خدایی یا برتری ذاتی نداشت.
• صبر و استقامت پیامبران در برابر تهمتهای ناروا، الگویی برای مؤمنان است که در راه حق، از سخنان ناروای مخالفان نهراسند و به خدا توکل کنند.
• سرانجام کسانی که حق را مسخره میکنند و پیامبران را سحرشده میخوانند، عذاب الهی را در پی خواهد داشت، چنانکه قوم شعیب با عذاب روز اظله نابود شدند.