سوره شعرا — آیه 184

معانی کلمات:

• اتَّقُوا: بپرهیزید، پروا کنید، خود را از عذاب و خشم خدا در امان دارید.
• جِبِلَّة: آفریدگان، خلقت، امتها و نسلهای گذشته.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، بندگان خود را به تقوا و پرهیزگاری فرامیخواند و آنان را از عذاب خود بیم میدهد. ایشان را به یاد آن خدایی میاندازد که آنان را آفریده است و همچنین نسلها و امتهای پیشین را نیز او خلق کرده است. این یادآوری، هم برای بیدار کردن حس شکرگزاری در برابر نعمت آفرینش است و هم برای هشدار نسبت به عاقبت کسانی که در گذشته راه کفر و طغیان را پیمودند و به عذاب الهی گرفتار شدند. خدایی که قدرت آفرینش نخستینها را داشته، قطعاً بر بازآفرینی و مجازات نیز تواناست؛ پس شایسته است که بندگان از نافرمانی او بپرهیزند و خود را در معرض خشم و عذاب او قرار ندهند.

فواید و پیامهای آیه:

• شناخت خداوند بهعنوان خالقِ نخستین انسانها و امتهای گذشته، دلیل روشنی بر قدرت بینهایت اوست و ایمان به این حقیقت، انسان را به تقوا و اطاعت سوق میدهد.
• یادآوری عذاب اقوام پیشین، هشداری جدی برای عبرت گرفتن است تا انسان مغرور نشود و بداند که سنت الهی در مجازات ظالمان تغییرناپذیر است.
• تقوا نهتنها برای نجات از عذاب، بلکه برای رسیدن به آرامش و سعادت در زندگی دنیا و آخرت ضروری است و محبت خداوند را در دل انسان زنده میکند.