Сураи Аш-Шуара — Оят 185

1. Маънои калимаҳо:

— «الْمُسَحَّرِينَ»: калимаи «мусаҳҳар» аз решаи «саҳр» гирифта шуда, ба маънои касонест, ки ҷоду бисёр ба онҳо таъсир кардааст ва ақлашонро аз даст додаанд, гӯё ки борҳо ҷоду шудаанд.

1. Тафсири оят:

Қавми Шуайб (алайҳис-салом) ба ӯ гуфтанд: «Ту танҳо аз зумраи касоне ҳастӣ, ки ҷоду бисёр ба онҳо расидааст ва ақлашонро аз байн бурдааст. Ту низ инсоне мисли мо ҳастӣ, пас чаро бояд рисолат махсусан ба ту дода шавад? Мо гумон дорем, ки ту дар даъвои паёмбарӣ дурӯғгӯ ҳастӣ. Агар рост мегӯӣ, аз Худо бихоҳ, ки порае аз азобро аз осмон бар мо биафканad, то моро нест кунад.» Онҳо бо ин суханон мехостанд рисолати ӯро рад кунанд ва ӯро ба ҷоду задашуда ва девона тавсиф намуданд, то мардум ба ӯ бовар накунанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки душманони паёмбарон ҳамеша кӯшиш мекарданд, ки онҳоро бо туҳматҳои гуногун, аз қабили ҷоду задашуда ва девона будан, бадном кунанд, то мардум аз онҳо дур шаванд.

— Сабре, ки паёмбарон дар баробари таҳқиру туҳмат нишон медоданд, барои мо ибрат аст: ҳар касе, ки роҳи ҳақро меравад, бояд ба чунин муқобилатҳо тоб оварад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба суханони беасоси бадхоҳон гӯш надиҳем ва ба ҷои таҳқир, бо далел ва хушрафторӣ ба ҳақ даъват намоем.

— Қуръон ҳатто муқобилияти душманонро бо забонӣ равшан нақл мекунад, то мӯъминон омӯзанд, ки дар роҳи даъват ҳеҷ гоҳ аз душвориҳо натарсанд ва ба Худо таваккал кунанд.