Sura Asz-Szu'ara — Werset 19

Znaczenie słów:

• "Wafa'alta fa'lataka" – „I uczyniłeś swój czyn” – chodzi o zabicie Koptu, które miało miejsce, zanim Musa (Mojżesz) otrzymał proroctwo.
• "Wa anta min al-kafirin" – „a byłeś z niewdzięcznych” – to znaczy z tych, którzy odrzucają moje dobrodziejstwa i zaprzeczają mojemu panowaniu.

Interpretacja:

Faraon zwrócił się do Musy, wypominając mu swoje dobrodziejstwa, mówiąc: „Czyż nie wychowaliśmy cię u nas, gdy byłeś dzieckiem, i nie spędziłeś wśród nas wielu lat swojego życia? A mimo to popełniłeś swój czyn – zabiłeś człowieka z mojego ludu, gdy uderzyłeś go i odepchnąłeś, broniąc mężczyznę ze swojego narodu. I byłeś wtedy jednym z niewdzięcznych wobec moich łask, zaprzeczających mojemu panowaniu i odrzucających moje dobrodziejstwa”.

Faraon użył tych słów, aby zawstydzić Musę i przypomnieć mu o swojej władzy oraz o tym, co Musa uczynił w przeszłości, chcąc w ten sposób osłabić jego argumentację i podważyć jego przesłanie. Jednak Musa odpowiedział na to później, wyjaśniając, że uczynił to, zanim otrzymał objawienie i zanim Bóg obdarzył go mądrością i wiedzą, a następnie uciekł od nich ze strachu, a Bóg obdarzył go rozeznaniem i uczynił go jednym z posłańców.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Werset ukazuje, jak wrogowie prawdy używają przeszłych błędów człowieka, aby go zawstydzić i odwrócić uwagę od istoty jego przesłania – a to dowód na to, że oponenci posłańców zawsze starają się znaleźć preteksty, by odrzucić prawdę.
2. Werset uczy nas, że człowiek może popełnić błąd, zanim otrzyma wiedzę i przewodnictwo, a Bóg – jeśli szczerze się nawróci – przebacza mu i obdarza go mądrością, jak to miało miejsce w przypadku Musy, który stał się jednym z najwybitniejszych posłańców.
3. Werset podkreśla, że prawdziwa łaska pochodzi od Boga, a nie od ludzi – Faraon wypominał Musie swoje dobrodziejstwa, ale to Bóg zaplanował wychowanie Musy w domu Faraona, aby przygotować go do wielkiej misji.
4. Werset ukazuje, że niewdzięczność wobec dobrodziejstw jest cechą ludzi pysznych i niesprawiedliwych, podczas gdy wdzięczność wobec Boga i ludzi jest cechą wierzących, którzy uznają łaski i dziękują za nie.