Сураи Аш-Шуара — Оят 212

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَعْزُولُونَ — дур кардашудагон, манъшудагон, аз чизе ҷудо гардонидашудагон.
• السَّمْعِ — шунидан; дар ин ҷо мақсад шунидани сухани осмон аст, яъне гӯш андохтан ба ваҳй.
• اسْتِرَاقِ السَّمْعِ — дуздида шунидани сухани осмон, ки шайтонон кӯшиши онро мекарданд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки шайтонон аз шунидани сухани осмон ва гӯш андохтан ба ваҳй комилан дур карда шудаанд. Онҳо наметавонанд ба хабарҳои осмонӣ гӯш диҳанд ва аз онҳо огоҳ шаванд, зеро бо ситораҳои сӯзон ронда мешаванд ва манъ карда шудаанд. Пас, онҳо на метавонанд ба Қуръон гӯш диҳанд ва на метавонанд онро ба замин оварда, ба касе расонанд. Ин оят посухест ба гуфтаи кофироне, ки мегуфтанд, гӯё шайтонон Қуръонро бар Муҳаммад (с) фурӯ овардаанд. Худованд бо ин оят равшан месозад, ки ин сухан ботил аст, зеро шайтонон аз ҷои ваҳй дур карда шудаанд ва ба он роҳ надоранд. Пас чӣ гуна метавонанд чизе аз осмон бигиранд ва онро фурӯ оваранд?

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят покии Қуръонро аз ҳар гуна дахолати шайтонӣ исбот мекунад ва нишон медиҳад, ки Қуръон танҳо аз ҷониби Худованд нозил шудааст.
• Мусулмонон бояд бовар дошта бошанд, ки Қуръон каломи Худост ва ҳеҷ қуввае наметавонад ба он дахл кунад ё онро тағйир диҳад.
• Ин оят далели қудрати Худованд аст, ки осмонро аз шайтонон ҳифз мекунад ва ваҳйро аз дахолати онҳо пок медорад.
• Мусулмонон бояд ба Қуръон бо эҳтиром ва итоат муносибат кунанд, зеро он каломи поки Худованд аст, ки аз ҳар гуна олудагӣ дур аст.
• Ин оят боиси афзун шудани имон ва яқин ба Худованд мегардад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд ҳифзкунандаи ваҳй ва каломи худ аст.