Сураи Аш-Шуара — Оят 223

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يُلْقُونَ السَّمْعَ: меафкананд шунидани худро, яъне он чиро, ки дуздида шунидаанд, ба гӯши каҳинон мерасонанд.
• السَّمْعَ: шунидан, гӯш кардан.
• كَاذِبُونَ: дурӯғгӯён, дурӯғ мегӯянд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи шаётин ва каҳинон сухан мегӯяд. Шаётин аз осмони боло баъзе суханонро дуздида мешунаванд ва онҳоро ба дӯстони худ — каҳинон — мерасонанд. Вале аксари каҳинон дурӯғгӯ ҳастанд: агар як калимаи ростро бишнаванд, бо он сад дурӯғро омехта мекунанд ва ба мардум мегӯянд. Пас, он чи каҳинон ба мардум мерасонанд, аксар вақт омехтаи рост ва дурӯғ аст, ва бештари он дурӯғ аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки хабарҳои каҳинон ва ғайбгӯён эътимоднок нестанд, зеро онҳо бо дурӯғ омехтаанд.
• Ислом моро аз рафтан ба назди каҳинон ва ғайбгӯён бозмедорад ва моро ба сӯи роҳи рост — пайравӣ аз Қуръон ва суннати Паёмбар (с.а.с.) — ҳидоят мекунад.
• Қуръони Карим китоби ростқавлӣ ва ҳақиқат аст, дар он ҳеҷ шакку дурӯғ нест. Пас, бояд танҳо ба он такя кунем ва аз ҳар гуна хабарҳои беасос дурӣ ҷӯем.
• Ин оят моро тарбия мекунад, ки ростгӯй бошему аз дурӯғгӯӣ ва фиреб дур бошем, то ба сифатҳои неки мӯъминон ороста шавем.