Сураи Аш-Шуара — Оят 225

1. Маънои калимаҳо:

• أَلَمْ تَرَ: Оё надидӣ? Оё намебинӣ? Ин ибора барои ҷалби диққат ва таъкид истифода мешавад.
• وَادٍ: Водӣ, дара, маҷозан маънои роҳ, самт ё соҳаи гуногунро дорад.
• يَهِيمُونَ: Саргашта мегарданд, беҳадаф роҳ мераванд, мисли шахси гумроҳ дар биёбон саргардон мешаванд.

1. Тафсири оят:

Оё намебинӣ, эй Паёмбар, ки шоирон дар ҳар соҳа ва ҳар роҳе саргаштаву гумроҳ мегарданд? Онҳо гоҳ ба мадҳу ситоиш машғул мешаванд, гоҳ ба мазаммат ва нақд, гоҳ рост мегӯянд ва гоҳ дурӯғ мебофанд. Баъзан ишқбозӣ мекунанд ва баъзан масхараю таҳқир. Онҳо дар ҳеҷ ҳоле устувор намеистанд ва мисли шахси саргашта дар биёбон беҳадаф ин сӯ ва он сӯ мераванд. Ин оят ишора ба он аст, ки шоирон аксар вақт дар гуфтори худ аз ҳад мегузаранд, одамонро беҳақиқат мадҳ ё мазаммат мекунанд ва суханонеро мегӯянд, ки ба он амал намекунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки суханро бояд бар асоси ҳақиқат ва адолат гуфт, на бар асоси ҳавас ва манфиат.
• Вақте инсон дар гуфтори худ устувор набошад ва ҳар лаҳза равиши худро тағйир диҳад, ин нишонаи гумроҳӣ ва надоштани меъёри дуруст аст.
• Ислом моро тарбия мекунад, ки дар сухан ростқавл бошем, аз дурӯғ, туҳмат ва озор додани одамон парҳез кунем.
• Қуръон ба мо роҳи дурусти суханронӣ ва муносибатро нишон медиҳад, то ҳаёти мо пур аз адлу инсоф ва ростӣ бошад.
• Ин оят боиси он мегардад, ки мо ба Қуръон ҳамчун китоби ҳидоят рӯ оварем ва аз он барои ислоҳи ахлоқ ва гуфтори худ истифода барем.