Sura Asz-Szu'ara — Werset 225

Znaczenie słów:

• „W każdym wadi" (فِي كُلِّ وَادٍ) – w każdą dolinę, czyli w każdy obszar i sferę wypowiedzi.
• „Błąkają się" (يَهِيمُونَ) – wędrują bez celu, jak człowiek zagubiony, który nie ma stałego kierunku; chodzi tu o chaotyczne poruszanie się w różnych tematach.

Tafsir (wyjaśnienie):

Allah zwraca się do Swojego Proroka ﷺ słowami: „Czy nie widzisz, że oni w każdej dolinie błąkają się bezładnie?" – To pytanie ma charakter retoryczny, mające na celu zwrócenie uwagi na stan poetów, którzy nie trzymają się jednej, stałej zasady. Ich słowa są chaotyczne i pozbawione spójności – raz wychwalają, raz ganią, raz mówią prawdę, a raz kłamstwo. Raz zajmują się miłosnymi uniesieniami, innym razem szydzą i drwią. Nie są wierni żadnej wartości ani prawdzie, lecz podążają za swoimi zachciankami i emocjami, jak człowiek, który błądzi po pustyni bez celu i bez mapy.

Ich poezja często opiera się na fałszu i przesadzie. Wychwalają tych, którzy na to nie zasługują, a poniżają ludzi prawych i uczciwych. Dotykają honorów niewinnych kobiet, oczerniają rodowody i szarżą dobre imiona ludzi. Mówią to, czego sami nie czynią – ich słowa są sprzeczne z ich czynami. To wszystko jest dowodem ich zagubienia i oddalenia od prawdy.

Korzyści płynące z tej wersetu:

1. Uczciwość i stałość w słowie – Wierzący powinien być człowiekiem, którego słowa są spójne z czynami, który nie zmienia swoich zasad pod wpływem chwili czy emocji. Muzułmanin ma być stabilny w prawdzie, a nie błąkać się za każdą modą czy zachcianką.
2. Ostrzeżenie przed przesadą i kłamstwem – Islam uczy nas, aby nasza mowa była wyważona, oparta na prawdzie i sprawiedliwości. Nie wolno nam oczerniać niewinnych ani wychwalać bezpodstawnie – to cechy ludzi zagubionych.
3. Wartość odpowiedzialności za słowo – Każde wypowiedziane słowo będzie policzone. Dlatego muzułmanin ma być świadomy tego, co mówi, i nie używać swojego języka do szerzenia fałszu czy krzywdy.
4. Piękno poezji w służbie prawdy – Islam nie potępia poezji jako takiej, lecz potępia poezję, która służy kłamstwu, zepsuciu i szkodzeniu ludziom. Prawdziwy wierzący może używać swojego talentu w słowie, aby bronić prawdy, zachęcać do dobra i zniechęcać do zła.
5. Pokora wobec natchnienia Bożego – Ten werset uczy nas, że człowiek bez Bożego prowadzenia błądzi nawet w swojej mowie i twórczości. Dopiero wiara i kierowanie się objawieniem dają człowiekowi właściwy kierunek i cel.