Surja Esh-Shu'ara — Ajet 225

Kuptimet e fjalëve:

• Alem tera: A nuk e sheh ti (o Pejgamber)?
• Fi kulli uadín: Në çdo luginë (fushë) të fjalës poetike.
• Jehîmûn: Enden si të humbur, pa qëllim të caktuar, duke u hedhur nga një temë në tjetrën.

Tefsiri i ajetit:

O Pejgamber, a nuk e sheh ti gjendjen e poetëve që tallen me fenë dhe i ndjekin njerëzit e humbur? Ata enden në çdo luginë të fjalës, pa asnjë drejtim të qëndrueshëm. Ndonjëherë lavdërojnë me ekzagjerim, ndonjëherë fyejnë dhe poshtërojnë, ndonjëherë thonë të vërtetën, ndonjëherë gënjejnë, ndonjëherë këndojnë dashuri (gazel), ndonjëherë tallen dhe bëjnë shaka. Ata nuk qëndrojnë të palëkundur në asnjë çështje apo parim, por sillen si i humburi që ecën pa qëllim nëpër shkretëtirë. Ata e teprojnë në lavdërimin e njerëzve të padrejtë dhe i nënçmojnë njerëzit e drejtë, duke shkuar pas dëshirave të tyre dhe jo pas së vërtetës. Kjo është shenja më e qartë e humbjes dhe devijimit të tyre nga rruga e drejtë.

Përfitimet nga ajeti:

• Ky ajet na mëson se fjala e njeriut është pasqyrë e besimit të tij; kush e përdor fjalën për të vërtetën dhe të mirën, dëshmon sinqeritetin e tij, ndërsa kush e përdor për gënjeshtër dhe poshtërim, zbulon devijimin e tij.
• Islami e vlerëson lart poezinë dhe artin kur ato shërbejnë për të mirën, për mbrojtjen e fesë dhe për ngritjen e vlerave morale, ndërsa i dënon ato kur kthehen në mjet për përhapjen e të këqijave dhe shkatërrimin e shoqërisë.
• Besimtari i vërtetë duhet të jetë i qëndrueshëm në parimet e tij, të mos ndryshojë me ndryshimin e rrethanave dhe interesave, ashtu siç bëjnë poetët e humbur që lavdërojnë sot dhe fyejnë nesër.
• Ky ajet na bën të kuptojmë se Kurani është fjalë e vërtetë dhe e qëndrueshme, ndryshe nga fjalët e njerëzve që enden pa qëllim, prandaj duhet t'i përmbahemi Kuranit dhe Sunetit si udhërrëfyes i sigurt në jetën tonë.