سورت شعراء — آیت 226

د معنا کلمې:

• «يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ»: داسې خبرې کوي چې په خپله يې نه کوي، يعني دروغ وايي.

د آيت تفسير:

الله تعالی د شاعرانو د حال بيان کوي چې د دوی شعرونه په باطل او دروغو ولاړ دي، او هغوی په هر باطل کار کې ګرځي، لکه چې سرګردانه په هر لوري ځي. د دوی عادت دا دی چې هغه څه وايي چې په خپله يې نه کوي؛ يعني په خپلو خبرو کې دروغجن دي. دوی داسې ادعاوې کوي چې موږ داسې کارونه کړي دي، خو په حقيقت کې يې نه دي کړي. دوی په خپلو اشعارو کې د باطل خلكو په ستاينه كې مبالغه كوي، او د حق خلكو په ناوړه يادولو او د هغوى د عزت په ختمولو كې هڅه كوي، او د پاك لمنو ښځو ته تهمتونه ورلګوي.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. په خبرو كې رښتياوالى د مؤمن له صفاتو څخه دى، او دروغ ويل د منافقانو او بدو خلكو نښه ده.
2. انسان بايد هغه څه ونه وايي چې په خپله يې نه كوي، ځكه دا د دروغو يوه بڼه ده.
3. د انسان خبرې او عمل بايد يو له بل سره سمون ولري، او دا د صداقت نښه ده.
4. د اسلام دښمنان او باطل پلوي خلک تل د دروغو او تهمتونو له لارې د حق د خلكو د بدنامۍ هڅه كوي، نو مؤمنان بايد له دوى څخه محتاط واوسي.
5. قرآن كريم د انسانانو د اخلاقو د سمولو لپاره راغلى دى، او د دروغو او بې بنسټه خبرو څخه يې منع كړي دي.