Surja Esh-Shu'ara — Ajet 226

Kuptimet e fjalëve:

• “Jekulune” (thonë): Këtu nënkuptohet pretendimi dhe deklarimi i tyre.
• “Ma la jef’alun” (atë që nuk e bëjnë): Domethënë, gënjeshtra dhe pretendimet e rreme, sepse thonë se kanë bërë vepra që në realitet nuk i kanë kryer.

Tefsiri i Ajetit:

Pas përshkrimit të poetëve të humbur, të cilët enden në çdo luginë të fjalëve të kota dhe të rreme, Allahu i Lartësuar përmend një ves tjetër të tyre: ata thonë atë që nuk e bëjnë. Ata lavdërojnë njerëzit e padrejtë dhe i ngrenë lart ata që meritojnë poshtërim, duke i atribuar vetes vepra që nuk i kanë kryer, dhe duke pretenduar cilësi që nuk i posedojnë. Ata e zbukurojnë fjalën me gënjeshtra dhe ekzagjerime, duke thënë se kanë bërë gjëra që kurrë nuk i kanë bërë, dhe duke i sharë njerëzit e drejtë me akuzat më të rënda, ndërsa vetë janë larg nga ajo që pretendojnë. Ky është një tregues i qartë i mospërputhjes midis fjalës dhe veprës së tyre, gjë që është shenjë e hipokrizisë dhe e largimit nga rruga e drejtë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Sinqeriteti midis fjalës dhe veprës është cilësi e besimtarëve të vërtetë, sepse Allahu i ka kritikuar poetët e humbur pikërisht për këtë mospërputhje.
2. Islami e urren gënjeshtrën dhe ekzagjerimin në fjalë, dhe e urdhëron muslimanin që fjala e tij të jetë e matur dhe e vërtetë.
3. Njeriu duhet të jetë i kujdesshëm që të mos lavdërojë askënd me gjëra që nuk i ka, as të pretendojë vepra që nuk i ka kryer, sepse kjo është nga sjelljet e të humburve.
4. Ky ajet na mëson se vlera e njeriut qëndron në veprat e tij reale, jo në fjalët e bukura që thotë pa i bërë ato.