Сураи Аш-Шуара — Оят 27

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• رَسُولَكُمُ — паёмбари шумо.
• أُرْسِلَ — фиристода шудааст.
• لَمَجْنُونٌ — ҳатман девона аст; дар ин ҷо мақсад он аст, ки ӯ суханони нофаҳмо мегӯяд ва ба гуфтаи худ ақл надорад.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ба атрофиёни худ рӯй оварда, барои он ки хашму ғазаби онҳоро бар зидди Мӯсо (алайҳис-салом) барангезад, гуфт: «Ҳамоно ин паёмбаре, ки ба шумо фиристода шудааст, девона аст». Ӯ мехост бо ин сухан Мӯсоро дар назди мардум хор кунад ва даъвати ҳақро ботил нишон диҳад. Фиръавн мегуфт, ки Мӯсо суханоне мегӯяд, ки ақл онро қабул намекунад ва ӯ намедонад, ки чӣ гуна ҷавоб диҳад. Дар ҳақиқат, худи Фиръавн ва пайравонаш аз фаҳми даъвати ҳақиқӣ оҷиз буданд ва гумон мекарданд, ки ҳар касе ба онҳо монанд эътиқод надошта бошад, ақл надорад. Ин сухани Фиръавн далели сахтии дили ӯ, кибру ғурур ва муқобилаи ӯ бо паёмбари Худо буд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки аҳли ботил ҳангоми оҷиз мондан аз далел, ба таҳқир ва тӯҳмат рӯй меоранд, на ба ҳуҷҷати рост.
• Мӯсо (алайҳис-салом) бо сабру устуворӣ даъвати худро идома дод; ин ба мо дарс медиҳад, ки дар роҳи ҳақ аз таънаву маломат натарсем.
• Ҳақиқати даъвати исломӣ бо тӯҳматҳои беасос ботил намешавад; ҳақ ҳамеша ҳақ мемонад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки пеш аз ҳукм кардан дар бораи касе, суханони ӯро бо ақлу инсоф бифаҳмем ва аз пайравӣ аз гуфтори бедалели душманони ҳақ дурӣ ҷӯем.
• Қуръон ҳатто суханони душманони паёмбаронро нақл мекунад, то мӯъминон аз онҳо ибрат гиранд ва ба роҳи рост устувортар шаванд.