Сураи Аш-Шуара — Оят 74

1. Маънои калимаҳо:

— «قَالُوا»: гуфтанд.

— «بَلْ»: балки (ҳарфи ибтидоӣ барои гузаштан аз як матлаб ба матлаби дигар).

— «وَجَدْنَا»: ёфтем, дидем.

— «آبَاءَنَا»: падаронамон.

— «كَذَٰلِكَ»: ҳамин тавр, ба ин монанд.

— «يَفْعَلُونَ»: анҷом медиҳанд, мекунанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Иброҳим (алайҳис-салом) аз қавми худ пурсид, ки ин бутҳое, ки шумо мепарастед, ҳангоми дуо карданатон суханонатонро мешунаванд ё ба шумо фоида ё зиёне мерасонанд, онҳо аз ҷавоби дуруст оҷиз монданд ва ба ҷои далели ақлӣ ба пайравии кӯр-кӯронаи гузаштагони худ такя карданд. Гуфтанд: ин бутҳо на мешунаванд, на фоида мерасонанд ва на зиён, вале мо падаронамонро дидем, ки ин бутҳоро ҳамин тавр мепарастиданд, пас мо низ аз онҳо пайравӣ мекунем. Ин ҷавоб далели оҷизии онҳо ва беасос будани роҳи онҳост, зеро пайравӣ аз гузаштагон бидуни далел дар масъалаи эътиқод ҳеҷ гоҳ дуруст нест.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки таклиди кӯр-кӯрона дар эътиқод ва ибодат роҳи нодуруст аст ва инсон бояд бо ақлу далели дуруст ҳақро ҷӯяд.

— Ислом даъват мекунад, ки одамӣ андеша кунад ва аз худ бипурсад, ки оё он чиро парастиш мекунад, воқеан сазовори ибодат аст ё не.

— Қуръон бо услуби равшан ва мантиқӣ ботилро ошкор месозад ва инсонро ба сӯи ҳақиқат ҳидоят мекунад.

— Ин оят сабақест барои ҳама, ки дар дин набояд танҳо ба одати падарон ва ниёгон такя кард, балки бояд ҳақро шинохт ва ба он пайравӣ намуд.

— Қуръон китоби ҳикмат ва ҳидоят аст ва хондани он бо тадаббур инсонро ба сӯи зиндагии дуруст ва саодати ҷовидон роҳнамоӣ мекунад.