Сураи Аш-Шуара — Оят 75

1. Маънои калимаҳо:

• أَفَرَأَيْتُم — «Оё дидаед?» ё «Оё андешидаед?» Ин ибора барои ҷалби таваҷҷуҳ ва андеша кардан истифода мешавад.
• مَا — «он чиро» (ишора ба бутҳо ва маъбудоти дигар).
• كُنتُمْ تَعْبُدُون — «он чиро, ки шумо мепарастидед».

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба қавми худ муроҷиат карда, онҳоро ба андеша ва тааммул даъват мекунад. Вай мепурсад: «Оё шумо ба он чи мепарастед, назар ва андеша кардаед?» Яъне, оё шумо дар бораи ин бутҳое, ки ба ҷои Аллоҳ мепарастед, фикр кардаед, ки оё онҳо шунида метавонанд, фоида ё зиён расонида метавонанд? Ин бутҳо на мешунаванд, на мебинанд ва на метавонанд ба касе нафъ ё зарар расонанд. Иброҳим (алайҳис-салом) бо ин сухан мехоҳад қавми худро аз парастиши бутҳои беҷон ва нотавон боздорад ва онҳоро ба сӯи парастиши Аллоҳи ягона, ки Холиқ ва Розиқи ҳама чиз аст, ҳидоят кунад. Ӯ мефармояд, ки ин бутҳо душмани ман ҳастанд, зеро онҳо наметавонанд ба касе нафъ ё зарар расонанд, вале Парвардигори ҷаҳониён танҳо Аллоҳ аст, ки маро офарида, ҳидоят мекунад, таом медиҳад, шифо мебахшад, мемиранд ва зинда мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар бораи он чи мепарастем ва ё ба он пайравӣ мекунем, андеша кунем ва аз худ бипурсем: оё ин роҳ ба сӯи Аллоҳи ягона мебарад?
• Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи олими ҳақиқӣ ва даъватгари боҳикмат аст, ки бо далел ва мантиқ қавми худро ба тавҳид даъват мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки парастиши ғайри Аллоҳ, хоҳ бут бошад, хоҳ дигар чизе, беасос ва ботил аст, зеро онҳо наметавонанд ба касе нафъ ё зарар расонанд.
• Даъвати Иброҳим (алайҳис-салом) ба мо дарс медиҳад, ки бояд танҳо Аллоҳро парастем, зеро Ӯст, ки моро офарида, рӯзӣ медиҳад, шифо мебахшад ва ҳаёту мамот дар дасти Ӯст.
• Ин оят моро ба сӯи андешаи амиқ ва тафаккур дар бораи маъбудоти худ даъват мекунад, то ки ҳақро аз ботил фарқ кунем ва ба роҳи рост ҳидоят ёбем.