Сураи Аш-Шуара — Оят 73

1. Маънои калимаҳо:

— «أَوْ»: ё.

— «يَنفَعُونَكُمْ»: ба шумо фоида мерасонанд.

— «يَضُرُّونَ»: ба шумо зарар мерасонанд.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) қавми худро ба андеша водошта, нуқсони бутпарастиро ба онҳо равшан месозад. Вай мепурсад: оё ин бутҳое, ки шумо ба ҷои Худо парастиш мекунед, вақте ки онҳоро мехонед, садои шуморо мешунаванд? Ё ҳангоме ки онҳоро бандагӣ мекунед, ба шумо ягон нафъ мерасонанд? Ё агар аз ибодати онҳо даст кашед, ба шумо зараре мерасонанд? Ҳақиқат ин аст, ки бутҳо на мешунаванд, на фоида расонда метавонанд ва на зарар. Онҳо ҷисмҳои беҷон ва оҷизанд, ки на ба касе нафъ мерасонанд ва на зарар. Пас, чӣ гуна шумо онҳоро ба ҷои Парвардигори ҳақиқӣ парастиш мекунед?

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ақли инсонро ба андеша водор мекунад, то дар парастиши худ тафаккур кунад ва аз пайравии кӯркӯрона аз гузаштагон даст кашад.

— Нишон медиҳад, ки танҳо Худованди ягона ба нафъ расондан ва зарар расондан қодир аст, на махлуқоти оҷиз.

— Даъвати Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи даъвати ҳакимона ва бо мантиқ аст, ки инсонро бо далелҳои равшан ба сӯи ҳақиқат ҳидоят мекунад.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки дар бандагии худ ихлос дошта бошем ва танҳо ба Худои ягона таваккул кунем, зеро Ӯст, ки фоида мерасонад ва зарарро дур мекунад.