Сураи Аш-Шуара — Оят 76

1. Маънои калимаҳо:

• أَنتُمْ: шумо.
• آبَاؤُكُمُ: падаронатон.
• الْأَقْدَمُونَ: қадимтаринҳо, пешиниён, яъне наслҳои гузаштаи шумо.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Иброҳим (алайҳис-салом) ба қавми худ муроҷиат карда, мегӯяд: шумо ва падаронатон, ки пеш аз шумо буданд, ҳамагии шумо он бутҳоро парастиш мекардед, ки на мешунаванд, на фоида мерасонанд ва на зарар. Пас, ин бутҳо, ки шумо ва гузаштагони шумо онҳоро ба ҷои Аллоҳ парастиш мекардед, душманони ман ҳастанд. Ман ҳеҷ гоҳ онҳоро намепарастам. Танҳо Парвардигори ҷаҳониён, ки ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст, сазовори ибодат аст. Ӯст, ки маро дар беҳтарин сурат офарида ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад. Ӯст, ки ба ман таом ва нӯшокӣ медиҳад. Ва ҳангоме ки бемор шавам, Ӯст, ки маро шифо мебахшад. Ӯст, ки маро мемиранд ва сипас дар рӯзи қиёмат зинда мегардонад. Ҳеҷ кас ба ин корҳо қодир нест, ҷуз Ӯ. Ва Ӯст, ки ман умедвор ҳастам, ки дар рӯзи ҷазо гуноҳҳоямро бубахшад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки парастиши бутҳо ва ҳар чизе, ки на фоида мерасонад ва на зарар, беҳуда аст.
• Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи олитарин ихлос ва тавҳид аст; ӯ танҳо Аллоҳро парастиш мекард ва аз ҳама чизҳои дигар безор буд.
• Оят нишон медиҳад, ки пайравии кӯр-кӯрона аз гузаштагон дар кори дин нодуруст аст; ҳар кас бояд худ ба ҳақиқат биандешад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Аллоҳ барои неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ, ба монанди офариниш, ризқ, шифо ва ҳаёт, даъват мекунад.
• Умедворӣ ба раҳмати Аллоҳ ва тавба кардан аз гуноҳҳо дар ин оят таъкид шудааст, ки ин дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад.