Сураи Аш-Шуара — Оят 92

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «وَقِيلَ»: гуфта шуд, яъне дар рӯзи қиёмат ба онҳо гуфта мешавад.

— «أَيْنَ»: куҷост? ин савол барои сарзаниш ва накуҳиш аст.

— «مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ»: он чи шумо мепарастидед, яъне бутҳо ва маъбудони сохтаи шумо.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат, вақте ки мушрикон ва кофиронро ба сӯи оташи дӯзах мебаранд, ба онҳо бо овози сарзаниш гуфта мешавад: «Куҷост он бутҳо ва маъбудоне, ки шумо дар дунё ба ҷои Аллоҳ мепарастидед? Куҷост онҳое, ки шумо гумон мекардед, ки дар ин рӯз ба шумо шафоат мекунанд ва азобро аз шумо дур месозанд?» Ин савол барои он аст, ки онҳо ҳайрон ва шарманда шаванд ва бидонанд, ки маъбудони сохтаи онҳо наметавонанд ба худ ва на ба дигарон кӯмак кунанд. Онҳо на метавонанд азоби Аллоҳро аз худ дур кунанд ва на метавонанд ба касе ёрӣ расонанд. Дар он лаҳза ҳеҷ яке аз бутҳо ҳозир намешавад ва ҳеҷ кас ҷавоб намедиҳад, ва ин сарзаниш барои онҳост, ки дар дунё аз роҳи рост гумроҳ шуда буданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳақиқатро бисёр равшан ва таъсирбахш баён мекунад, то инсон пеш аз рӯзи қиёмат бедор шавад ва аз парастиши ғайри Аллоҳ даст кашад.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо Аллоҳ метавонад дар рӯзи сахт кӯмак кунад ва ҳеҷ махлуқ наметавонад ба ҷои Ӯ шафоат ё ёрӣ кунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар дунё ба ҳар чизе, ки моро аз Аллоҳ дур мекунад, такя накунем, зеро он чизҳо дар охират ба кор намеоянд.

— Ин оят инсонро ба тавба ва ба сӯи Аллоҳ баргаштан даъват мекунад, то ки дар он рӯз шарманда ва сарзаниш нашавад.

— Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро нарм мекунад ва ӯро ба фикр кардан водор месозад, ки оқибати амалҳои худро дар назар гирад ва роҳи рост ва ҳақиқатро интихоб кунад.