Сураи Аш-Шуара — Оят 91

1. Маънои калимаҳо:

• بُرِّزَتِ: ошкор ва намоён карда шуд, ба намоиш гузошта шуд.
• الْجَحِيمُ: оташи сӯзон, дӯзах.
• لِلْغَاوِينَ: барои гумроҳон, яъне касоне ки аз роҳи ҳақ гум шудаанд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат оташи дӯзах барои гумроҳон ошкору намоён карда мешавад. Онҳо ки аз роҳи рост гум шуда, ба гуноҳҳо ҷуръат кардаанд ва паёмбарони Худоро дурӯғ шуморидаанд, оташро кушода мебинанд. Ин гумроҳон дар маҳшари қиёмат ба онҳое, ки аз дини ҳақ гум шудаанд, нишон дода мешавад. Онҳо оташро равшану ошкор мебинанд ва аз ин ки ба сӯи он ронда мешаванд, пушаймонӣ мехӯранд ва ҳасрат мекашанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз роҳи ҳақ гум нашавем ва ба гуноҳҳо ҷуръат накунем.
• Қиёмат рӯзи ҳисоб аст ва ҳар кас ҷазои аъмоли худро мебинад.
• Худованд одил аст ва касеро бе ҳисоб ҷазо намедиҳад.
• Ин оят моро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Худо даъват мекунад, то аз гумроҳӣ наҷот ёбем.
• Ваъдаҳои Худо ҳақ аст ва рӯзи қиёмат ҳатман хоҳад омад.