Сураи Аш-Шуара — Оят 93

1. Маънои калимаҳо:

• «مِن دُونِ اللَّهِ»: ғайр аз Аллоҳ, яъне бутҳо ва маъбудони дигаре, ки ба ҷои Аллоҳ парастиш мешуданд.
• «يَنصُرُونَكُمْ»: ба шумо ёрӣ медиҳанд, яъне азобро аз шумо дур мекунанд.
• «يَنتَصِرُونَ»: худро ёрӣ медиҳанд, яъне азобро аз худи худ дур мекунанд.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат ба кофирон ва мушрикон бо сарзаниш ва маломат гуфта мешавад: «Куҷоянд он маъбудоне, ки шумо ба ҷои Аллоҳ парастиш мекардед ва гумон мекардед, ки онҳо имрӯз ба шумо шафоат мекунанд? Оё онҳо метавонанд азоби Аллоҳро аз шумо дур кунанд? Ё ҳадди ақал худи худро аз азоб наҷот диҳанд?» Ҳеҷ яке аз ин корҳоро карда наметавонанд. Он бутҳо на ба дигарон ёрӣ дода метавонанд ва на ба худи худ. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи маъбудони ботил дар рӯзи қиёмат оҷиз ва нотавонанд ва танҳо Аллоҳи Ягона метавонад ёрӣ диҳад ва наҷот бахшад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо ба Аллоҳ таваккал кунем ва танҳо аз Ӯ ёрӣ пурсем, зеро ғайри Ӯ ҳеҷ кас наметавонад фоида ё зарар расонад.
• Ин оят муҳаббати моро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро Қуръон бо далелҳои равшан нишон медиҳад, ки ширк ва парастиши бутҳо бефоида аст ва танҳо тавҳид роҳи наҷот аст.
• Ин оят моро водор мекунад, ки дар дунё ба амалҳои некӯ машғул шавем ва аз ширк ва куфр дурӣ ҷӯем, то дар рӯзи қиёмат аз азоб наҷот ёбем.
• Ин оят раҳмати Аллоҳро нишон медиҳад, ки бо фиристодани чунин оятҳо моро аз роҳи гумроҳӣ огоҳ мекунад ва ба роҳи рост ҳидоят менамояд.