Сураи Ан-Намль — Оят 59

1. Шарҳи калимаҳои оят:

• Ал-Ҳамду лиллаҳ: Ҳама гуна ситоиш ва шукр танҳо барои Худованди Мутаъол аст.
• Салом: Саломатӣ, амн ва эминӣ аз азобу ғазаби Худо.
• Ибодиҳи аллазина ас-тафо: Бандагони Худо, ки Онҳоро интихоб кардааст — яъне паёмбарон ва расулон.
• Аллоҳу хайру аммо юшрикун: Оё Худо беҳтар аст ё он чиро, ки мушрикон ба Ӯ шарик месозанд?

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, бигӯ: Ҳама ситоиш ва шукр барои Худованд аст барои неъматҳои бешумори Ӯ ва барои он ки кофирон ва ситамгаронро ҳалок кард. Ва салом ва эминӣ аз азоби Худо бар бандагони интихобкардаи Ӯ — яъне паёмбарон ва расулон бод, ки Худованд онҳоро барои расонидани рисолаташ баргузидааст. Сипас аз мушрикон бипурс: Оё Худое, ки молики ҳама чиз аст ва неъму зиён танҳо дар дасти Ӯст, беҳтар аст ё он бутҳо ва маъбудони сохтае, ки мушрикон ба Ӯ шарик месозанд ва худашон на ба худ ва на ба дигарон ҳеҷ неъму зиёне расонида наметавонанд? Ин савол барои он аст, ки мушриконро ба ҳақиқат водор кунад ва беасосии ширки онҳоро нишон диҳад, на барои он ки дар бутҳои онҳо ҳеҷ хайре бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ҳама ситоиш ва шукр танҳо барои Худованди Мутаъол аст, зеро ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Ӯст.
• Худованд бандагони худро интихоб мекунад ва ба онҳо салом ва эминӣ мефиристад — ин умедворӣ ба раҳмати Худоро нишон медиҳад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон дар бораи маъбудони сохта андеша кунад ва бифаҳмад, ки танҳо Худо сазовори ибодат аст.
• Оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро Худованд роҳи ҳақро ба воситаи паёмбарони интихобкардааш нишон медиҳад ва бандагони худро аз азоб эмин медорад.