Сураи Ан-Намль — Оят 71

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «الْوَعْدُ»: ваъда, яъне он азобу ҷазое, ки ба онҳо ваъда шуда буд.

— «مَتَىٰ»: кай, дар кадом вақт.

— «صَادِقِينَ»: ростгӯён, ростқавлон.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз забони кофирону мушрикон хабар медиҳад, ки онҳо аз рӯи инкор ва саркашӣ мепурсиданд: «Ин ваъдаи азоб, ки шумо — эй Паёмбар ва мӯъминон — моро аз он битарсонед, кай ба амал меояд? Агар шумо дар даъвои худ ростгӯ ҳастед, пас онро зуд биёред». Онҳо ин суханро на барои ҷустуҷӯи ҳақиқат, балки барои масхара ва инкор мегуфтанд ва мехостанд бо ин савол Паёмбарро ба танг оваранд. Ҳол он ки ваъдаи Худо ҳатман ба амал меояд ва ҳеҷ чиз аз он қафо намемонад, танҳо вақти онро касе ҷуз Худованди доно намедонад. Кофирон бояд бидонанд, ки дер омадани азоб на нишонаи беасосии ваъда аст, балки имҳол ва муҳлатест, то шояд онҳо тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкори рӯзи қиёмат ва азоб ҳамеша дар байни умматҳои гузашта низ вуҷуд доштааст ва ин чизе нав нест.

— Сабру тоқати Паёмбар (с) ва мӯъминон дар баробари масхара ва саволҳои бемаънии кофирон намунаи ибрат аст.

— Вақти омадани азоб ва қиёмат танҳо назди Худованд маълум аст ва касе аз он огоҳ нест; ин боиси он мешавад, ки инсон ҳамеша омода ва бедор бошад.

— Дер омадани азоб на далели беасосии он аст, балки имкониятест барои тавба ва ислоҳ; ин раҳмату меҳрубонии Худовандро нисбат ба бандагонаш нишон медиҳад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем, ба онҳо итминон дошта бошем ва аз пурсишҳои беҳудаи инкоркунандагон дурӣ ҷӯем.

— Ва онҳоро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад, зеро Қуръон бо далелҳои равшан ва огоҳиҳои дуруст роҳи наҷотро нишон медиҳад ва инсонро ба андеша ва омодагӣ ба рӯзи ҷазо даъват мекунад.