Naml surasi — Oyat 9

يَا مُوسَىٰ إِنَّهُ أَنَا اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

Қуйидаги сўзларнинг маънолари:

• الْعَزِيزُ: Ғолиб, ҳеч ким Унга қарши чиқишга қодир бўлмаган, Ўз ишида ва Ўз халқини ҳимоя қилишда ҳеч кимдан ожизлик қилмайдиган зот.
• الْحَكِيمُ: Ўз ишларини, яратишни ва амрларини пухта, ҳикмат билан тадбир қилган зот.

Тафсир:

Аллоҳ таоло Мусо алайҳиссаломга ўзини таниттириб, унга хитоб қилди: "Эй Мусо! Албатта, Мен — Аллоҳман. Ўзимгагина ибодат қилиш ҳақли бўлган зот. Мен — азиз зотман, яъни ғолибман, ҳеч ким Менинг қудратимга қарши тура олмайди, душманларимдан ўч олишда ожизлик қилмайман. Мен — ҳаким зотман, яъни барча ишларимни, яратишни ва тадбир қилишни ҳикмат билан бажараман. Менинг ҳар бир ишимда чуқур ҳикмат ва адолат бордир."

Бу хитоб Мусо алайҳиссаломга ўз Роббисининг буюклигини, қудратини ва ҳикматини англатиб, уни пайғамбарлик вазифасига тайёрлаш учун эди. Аллоҳ таоло ўзининг бу икки сифатини зикр қилиш орқали Мусога ўзининг ҳимояси остида эканлигини ва ҳар қандай қийинчиликда Унга суяниш кераклигини ўргатди.

Фойдалар:

• Аллоҳ таоло бандаларига Ўзининг сифатларини таниттириш орқали уларнинг қалбига имон ва ишонч уруғини сепади. Банда Роббисининг азиз ва ҳаким эканини билса, ҳеч қачон ноумид бўлмайди ва ҳар ишда Унга таваккал қилади.
• Аллоҳнинг "Азиз" сифати мўминга куч-қувват бағишлайди: агар Аллоҳ мен билан бўлса, ким менга зиён етказа олади? Бу эътиқод мўминнинг қалбини мустаҳкам қилади.
• Аллоҳнинг "Ҳаким" сифати эса бандага сабр ва тасалли беради: Аллоҳнинг ҳар бир ишида ҳикмат бор, гарчи биз уни тушунмасак ҳам. Бу эътиқод мўминнинг қалбига хотиржамлик олиб келади.
• Ушбу оят Аллоҳ таоло бандаларига Ўзини яқин қилиши ва улар билан мулоқот қилиши мумкинлигини кўрсатади. Бу эса мўминнинг Аллоҳга бўлган муҳаббатини оширади ва Унга ибодат қилишга чорлайди.