Surja El-Kasas — Ajet 39

Kuptimet e fjalëve:

• اسْتَكْبَرَ: u tregua mendjemadh, u mbajt lart me arrogancë.
• جُنُودُهُ: ushtria dhe pasuesit e tij.
• بِغَيْرِ الْحَقِّ: pa asnjë të drejtë apo arsye të vërtetë.
• ظَنُّوا: menduan, besuan me bindje të plotë.
• لَا يُرْجَعُونَ: nuk do të kthehen (te Ne për llogari).

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon për sjelljen e Faraonit dhe ushtrisë së tij, të cilët u treguan mendjemëdhenj dhe arrogantë në tokën e Egjiptit, duke u ngritur mbi njerëzit me dhunë dhe padrejtësi, pa pasur asnjë të drejtë për këtë. Ata refuzuan me kryeneçësi ta pranonin ftesën e Musait (paqja qoftë mbi të) dhe ta besonin atë, duke u mbajtur lart mbi të vërtetën. Madje, ata menduan gabimisht se pas vdekjes nuk do të ringjallen dhe se nuk do të kthehen te Zoti i tyre për t'u marrë në llogari. Ky mendim i gabuar i shtyu ata të vazhdonin në arrogancën dhe padrejtësinë e tyre, pa frikë nga ndëshkimi hyjnor, sepse nuk besonin në jetën tjetër.

Përfitimet nga ajeti:

1. Arroganca dhe mendjemadhësia ndaj së vërtetës është një nga veset më të mëdha që e largon njeriun nga udhëzimi i Allahut, siç ndodhi me Faraonin.
2. Mohimi i ringjalljes dhe i jetës tjetër është shkaku kryesor i vazhdimit në mëkate dhe padrejtësi, sepse ai që beson se do të japë llogari, e frenon veten nga e keqja.
3. Fuqia dhe pushteti tokësor nuk janë vlerë nëse nuk shoqërohen me të drejtën dhe bindjen ndaj Allahut; përkundrazi, ato mund të bëhen shkak i shkatërrimit.
4. Çdo njeri, sado i fortë dhe i madh qoftë në tokë, do të kthehet te Zoti i tij për llogari, dhe askush nuk mund t'i shpëtojë drejtësisë hyjnore.
5. Besimi në jetën tjetër i jep njeriut përmbajtje dhe e bën atë të jetë i përulur, duke e ditur se çdo gjë është e përkohshme dhe se shpërblimi i vërtetë është te Allahu.