ซูเราะฮฺ อัล-กอศ็อศ — อายะฮฺ 52

คำสำคัญที่ต้องอธิบาย:

• الْكِتَابَ หมายถึง คัมภีร์ก่อนหน้าอัลกุรอาน กล่าวคือ เตารอต (โทราห์) และอินญีล (พระวรสาร)
• مِن قَبْلِهِ คำสรรพนาม "ฮิ" กลับไปหาอัลกุรอาน หมายถึง ก่อนที่อัลกุรอานจะถูกประทานลงมา
• هُم بِهِ يُؤْمِنُونَ คำสรรพนาม "ฮิ" กลับไปหาศาสดามุฮัมมัด หรือกลับไปหาอัลกุรอาน หมายถึง พวกเขาศรัทธาต่อมัน

การตีความหมาย:

โองการนี้กล่าวถึงกลุ่มชนผู้ได้รับคัมภีร์ก่อนหน้าอัลกุรอาน ได้แก่ พวกยิวและพวกคริสเตียน ที่ยังคงยึดมั่นในคำสอนดั้งเดิมของตนโดยไม่บิดเบือน พวกเขาเหล่านี้คือผู้ที่ศรัทธาต่ออัลกุรอานและต่อท่านศาสดามุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม

เหตุผลที่พวกเขาศรัทธาก็เพราะว่า พวกเขาพบการกล่าวถึงท่านศาสดามุฮัมมัดและคุณลักษณะของท่าน รวมถึงการพยากรณ์ถึงการมาของท่านในคัมภีร์ของพวกเขาเอง ไม่ว่าจะเป็นเตารอตหรืออินญีลที่ยังไม่ถูกบิดเบือน ดังนั้นเมื่ออัลกุรอานถูกประทานลงมาและพวกเขาได้ยินมัน พวกเขาจึงยอมรับและศรัทธาทันที เพราะมันสอดคล้องกับสิ่งที่พวกเขามีอยู่ในมือ

โองการนี้ยังชี้ให้เห็นว่า การศรัทธาที่แท้จริงมิได้จำกัดอยู่เพียงชาติใดชาติหนึ่ง แต่ผู้ใดที่แสวงหาความจริงและยึดมั่นในคำสอนของบรรดาศาสดาอย่างจริงใจ ย่อมจะพบกับแสงสว่างแห่งอัลกุรอานและศรัทธาต่อมัน

บทเรียนที่ได้รับ:

1. ความจริงใจในการแสวงหาความรู้นำไปสู่การศรัทธา ผู้ที่ยึดมั่นในความจริงโดยไม่ดื้อรั้น ย่อมได้รับการชี้นำจากอัลลอฮ์ให้พบกับหนทางที่ถูกต้อง
2. อัลกุรอานคือความต่อเนื่องของสารจากฟากฟ้า มิใช่คำสอนที่ขัดแย้งกับคัมภีร์ก่อนหน้า แต่เป็นการยืนยันและทำให้สมบูรณ์ ซึ่งผู้ที่มีความรู้จริงย่อมตระหนักถึงความจริงข้อนี้
3. การที่อัลกุรอานถูกกล่าวถึงในคัมภีร์ก่อนหน้า เป็นหลักฐานหนึ่งที่ยืนยันว่าท่านศาสดามุฮัมมัดคือศาสดาคนสุดท้ายที่ถูกพยากรณ์ไว้ และอัลกุรอานคือคัมภีร์สุดท้ายที่อัลลอฮ์ทรงปกปักรักษาไว้
4. การศรัทธาเป็นเรื่องของหัวใจและการยอมรับด้วยความจริงใจ มิใช่เพียงการอ้างชาติพันธุ์หรือเผ่าพันธุ์ แต่เป็นเรื่องของการใคร่ครวญและปฏิบัติตามหลักฐานที่ชัดเจน