Sura Al-Ankabut — Werset 36

Znaczenie słów:

• مَدْيَنَ – Madyan, miasto położone w regionie Hidżazu, zamieszkiwane przez lud, do którego został posłany prorok Szujajb (pokój z nim).
• تَعْثَوْا – pochodzi od rdzenia *‘atha*, co oznacza szerzenie zepsucia i czynienie szkody na ziemi w sposób ciągły i rażący.
• مُفْسِدِينَ – ci, którzy dopuszczają się zepsucia i nieprawości, łamiąc prawa Boże i siejąc zło.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Allah Wszechmogący wspomina w tym wersecie, że wysłał do ludu Madyan ich brata – proroka Szujajba (pokój z nim). Był on ich bratem pod względem pochodzenia, co miało ułatwić mu dotarcie do nich z przesłaniem. Szujajb powiedział do swojego ludu: „O ludu mój! Czcijcie Allaha Jedynego i czyńcie to szczerze, nie przypisując Mu żadnych współtowarzyszy. Nie ma dla was żadnego boga godnego czci poza Nim. Pokładajcie nadzieję w nagrodzie Dnia Ostatniego – czyli czyńcie dobre uczynki, oczekując zapłaty w życiu ostatecznym, i nie zaniedbujcie tego z powodu spraw doczesnych. Nie szerzcie zepsucia na ziemi – nie popełniajcie grzechów, nie czyńcie krzywdy ludziom i nie trwajcie w nieposłuszeństwie wobec Allaha. Zamiast tego żałujcie za swoje grzechy i wracajcie do posłuszeństwa swojemu Panu”.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Jedność czci (Tauhid) – werset ukazuje, że najważniejszym wezwaniem wszystkich proroków było nawoływanie do wyłącznego oddawania czci Allahowi, bez żadnych pośredników ani współtowarzyszy.
2. Łączenie nadziei na życie ostateczne z czynieniem dobra – wiara w Dzień Ostatni nie jest jedynie teoretycznym przekonaniem, lecz powinna przekładać się na czyny, które przynoszą nagrodę w życiu przyszłym.
3. Zakaz szerzenia zepsucia – islam wzywa do porządku, sprawiedliwości i dobra na ziemi, a zabrania wszelkich form zepsucia – zarówno moralnego, społecznego, jak i ekologicznego.
4. Miłosierdzie i troska o ludzi – wysłanie proroka „z ich własnego środowiska” (brata w pochodzeniu) pokazuje, jak wielką łaską Boga jest posyłanie nauczycieli i przewodników, którzy rozumieją swoich ludzi i są im bliscy.
5. Nauka pokory i nawrócenia – werset kończy się wezwaniem do skruchy i powrotu do Boga, co daje każdemu człowiekowi nadzieję na przebaczenie, niezależnie od popełnionych wcześniej błędów.