Surja El-Ankebut — Ajet 36

Kuptimet e fjalëve:

• تَعْثَوْا: nga rrënja "عَثَا" do të thotë të bësh çrregullim e shkatërrim në tokë, të përhapësh korrupsion e mëkate pa masë.
• مُفْسِدِينَ: ata që veprojnë me çrregullim dhe shkatërrim në tokë, duke u larguar nga urdhërat e Allahut.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se e dërgoi te populli i Medjenit vëllain e tyre nga gjaku, Pejgamberin Shuajb a.s., i cili u tha atyre: "O populli im! Adhuroni vetëm Allahun, pa i shoqëruar Atij asgjë, sepse nuk keni zot tjetër përveç Tij. Dhe shpresoni me adhurimin tuaj shpërblimin e Ditës së Fundit, duke besuar në ringjalljen dhe llogarinë. Mos u bëni shkatërrues në tokë duke përhapur mëkate e padrejtësi, dhe mos u ngulmoni në veprat e këqija, por kthehuni tek Allahu me pendim dhe sinqeritet."

Përfitimet nga Ajeti:

1. Rëndësia e Teuhidit (monoteizmit): Ajeti tregon se thirrja e të gjithë pejgamberëve ishte njësoj – fillimisht adhurimi i Allahut të Vetëm, sepse kjo është baza e lumturisë në këtë botë dhe në botën tjetër.
2. Shpresa në Ditën e Fundit: Besimi në Ditën e Gjykimit dhe shpresa për shpërblim janë shtysa më e fortë për vepra të mira dhe durim në bindje, sepse besimtari e di se çdo vepër e tij do të shpërblehet.
3. Ndalesa nga korrupsioni në tokë: Islami e ndalon përhapjen e mëkateve dhe shkatërrimin në tokë, sepse kjo dëmton shoqërinë dhe prish jetën e njerëzve. Besimtari është i urdhëruar të jetë ndërtues e përmirësues, jo shkatërrues.
4. Mëshira ndaj popullit: Pejgamberi Shuajb a.s. iu drejtua popullit të tij me fjalën "O populli im", duke treguar dashurinë dhe kujdesin për ta, gjë që na mëson se thirrja në të mirë duhet bërë me butësi e dashamirësi.
5. Pendimi është dera e shpëtimit: Ajeti nënkupton se edhe nëse njeriu ka bërë gabime, dera e pendimit është e hapur dhe Allahu i pranon ata që kthehen tek Ai me sinqeritet.