Surja El-Ankebut — Ajet 63

Kuptimet e fjalëve:

• Mâ’: ujë shiu.
• Fe-ahja bihil-ardha: e gjallëroi tokën me të, duke bërë që të mbijnë bimët.
• Min ba'di mewtiha: pasi ajo ishte e thatë dhe e vdekur (pa bimësi).

Tefsiri i Ajetit:

O Pejgamber! Nëse ti i pyet idhujtarët mekas: "Kush e zbret ujin nga qielli dhe me të e gjallëron tokën pasi ajo ishte e tharë dhe e shkretë?" – ata, duke e pranuar të vërtetën, do të përgjigjen pa hezitim: "Allahu!" Sepse ata e dinin mirë se idhujt e tyre nuk kishin asnjë fuqi për këtë. Prandaj, Allahu i thotë Pejgamberit të Tij: "Thuaj: Falënderimi i takon Allahut!" – domethënë, falënderimi i takon Atij që e bëri argumentin Tënd të qartë mbi ta, sepse ata vetë e pranuan se vetëm Allahu i bën këto vepra. Mirëpo, megjithë këtë pranim, shumica e tyre nuk arsyetojnë e nuk mendojnë thellë; sepse, po të mendonin me logjikë, do ta kuptonin se Ai që i bën të gjitha këto vepra të mëdha, meriton të adhurohet vetëm Ai, e jo idhujt që nuk bëjnë asgjë. Ata e pranojnë me gojë se Allahu është Krijuesi, por veprat e tyre e kundërshtojnë këtë pranim, duke i shoqëruar Atij zota të tjerë në adhurim.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Njohja e natyrshme e njeriut për Zotin: Njeriu, nga vetë natyra e tij e pastër, e pranon se Allahu është Krijuesi dhe Furnizuesi i vetëm, por shpesh arsyeja e tij errësohet nga pasionet dhe zakonet e këqija.
2. Argumenti i qartë i natyrës: Shiu që zbret nga qielli dhe gjallërimi i tokës së vdekur është një argument i madh që tregon fuqinë e Allahut dhe ringjalljen pas vdekjes – kush e gjallëron tokën e thatë, Ai është i aftë t'i ringjallë të vdekurit.
3. Rëndësia e arsyes dhe logjikës: Islami i fton njerëzit të përdorin mendjen dhe të mendojnë thellë, sepse arsyeja e shëndoshë e çon njeriun drejt besimit të pastër dhe larg nga idhujtaria.
4. Falënderimi i Allahut për udhëzimin: Kur njeriu e sheh të vërtetën dhe i nënshtrohet asaj, ai duhet ta falënderojë Allahun që ia ka bërë të qartë rrugën e drejtë, sepse kjo është dhuntia më e madhe.