Сураи Аль Имран — Оят 173

1. Маънои калимаҳо:

• حَسْبُنَا اللَّهُ: Аллоҳ моро кофист.
• نِعْمَ الْوَكِيلُ: Беҳтарин корсоз ва сарпараст аст.
• فَاخْشَوْهُمْ: Аз онҳо битарсед.
• فَزَادَهُمْ إِيمَانًا: Пас, он сухан имони онҳоро зиёд кард.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он мӯъминонест, ки баъзе одамон — аз мушрикон ё гурӯҳе аз роҳгузарон — ба онҳо хабар доданд, ки Абу Суфён ва лашкари ӯ қасди ҳамла ба шумо доранд ва нерӯи зиёд ҷамъ кардаанд, то шуморо нест кунанд. Ба онҳо гуфтанд, ки аз онҳо битарсед ва аз рӯ ба рӯ шудан бо онҳо парҳез кунед.

Аммо ин хабар ва тарсондан баръакс асар кард: онҳо на тарсиданд ва на ақибнишинӣ карданд, балки имони онҳо зиёдтар шуд, яқини онҳо ба Аллоҳ қавитар гардид ва ба ваъдаи Ӯ боварии бештар пайдо карданд. Онҳо бо дили устувор гуфтанд: «Аллоҳ моро кофист ва Ӯ беҳтарин корсоз аст». Яъне, дар ҳамаи корҳо ба Аллоҳ таваккул карданд ва Ӯро кофии худ донистанд.

Онҳо ба ҷанг омода шуданд ва ба сӯи он ҷое, ки Аллоҳ фармуда буд, равона шуданд. Ин оят нишон медиҳад, ки тарсондан ва таҳдиди душман набояд мӯъминро аз роҳи ҳақ боздорад, балки бояд сабаби қавитар шудани имон ва таваккул ба Аллоҳ гардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Мӯъмин бояд ҳамеша ба Аллоҳ таваккул кунад ва Ӯро кофии худ бидонад.
• Таҳдид ва тарсондани душман набояд имони моро суст кунад, балки бояд моро устувортар гардонад.
• Гуфтани «Ҳасбуналлоҳу ва ниъмал-вакил» калимаи бузурги таваккул ва оромиш аст.
• Аллоҳ онҳоеро, ки ба Ӯ таваккул мекунанд, ҳаргиз танҳо намегузорад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ҳамаи мушкилот ба Аллоҳ паноҳ барем ва аз Ӯ мадад хоҳем.