Sura Aal-Imran — Aya 19

Maana za Maneno Muhimu:

• الدِّينُ: Dini ya kweli inayokubalika kwa Mwenyezi Mungu.
• الْإِسْلَامُ: Kujisalimisha kwa Mwenyezi Mungu kwa utiifu na kumtii Yeye pekee.
• بَغْيًا: Kwa jeuri, husuda, na kutaka uongozi na madaraka ya duniani.

Ufafanuzi wa Aya:

Hakika dini iliyokubalika kwa Mwenyezi Mungu na ambayo Yeye ameipenda kwa viumbe wake, na ambayo haikubali nyingine isipokuwa hiyo, ni Uislamu. Na Uislamu ni kujisalimisha kwa Mwenyezi Mungu pekee kwa utiifu, kumtii Yeye kwa ibada, na kuwaamini Mitume wake wote kuanzia wa kwanza hadi wa mwisho wao Muhammad (S.A.W.), ambaye kwa baada yake Mwenyezi Mungu hakubali dini nyingine yoyote isipokuwa Sharia yake.

Wala hawakufarikiana waliopewa Kitabu (Mayahudi na Wakristo) na kujigawanya katika makundi na vikundi, isipokuwa baada ya kuwafikia uthibitisho na elimu ya kweli kupitia kuja kwa Mitume na kuteremshwa kwa Vitabu. Walifanya hivyo kwa sababu ya jeuri, husuda, na kutaka madaraka ya duniani, wala si kwa kukosa kujua. Na mwenye kukataa Ishara za Mwenyezi Mungu zilizoteremshwa kwa Mtume wake, na Ishara zake zinazoonyesha Rububiyya yake na Uuluhiyya wake, basi hakika Mwenyezi Mungu ni Mwepesi wa kuhesabu, na Atawalipa kwa yale waliyokuwa wakiyafanya.

Faida Zinazotokana na Aya hii:

1. Uislamu ndio dini ya haki pekee inayokubalika kwa Mwenyezi Mungu, na ni dini ya Mitume wote kuanzia Nabii Nuhu hadi Nabii Muhammad (S.A.W.), kwa hiyo kila mtu anatakiwa kuingia katika Uislamu kwa moyo wake wote na kujisalimisha kwa Mwenyezi Mungu.
2. Kutofautiana kwa waliopewa Kitabu hakukutokana na ukosefu wa elimu, bali kulitokana na jeuri, husuda, na kutaka madaraka ya dunia. Hii inatufundisha kuwa mtu anayefuata ukweli anapaswa kuwa na nia safi na kujiepusha na tamaa za kimaada.
3. Aya inaonya dhidi ya kukataa Ishara za Mwenyezi Mungu, na inathibitisha kwamba Mwenyezi Mungu ni Mwepesi wa kuhesabu, kwa hiyo kila mtu anapaswa kujitayarisha kwa siku ya hisabu kwa kufanya amali njema.
4. Aya inatutia moyo kushikamana na umoja na kuepuka mifarakano, kwani mifarakano ni sababu ya kupotea na kuadhibiwa, huku umoja juu ya ukweli ukiwa ni chanzo cha rehema na ushindi.