Сураи Аль Имран — Оят 82

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تَوَلَّىٰ: рӯй гардонд, ишроф кард, пас аз қабули аҳд рӯй тофт.
• بَعْدَ ذَٰلِكَ: баъд аз он аҳду паймон ва баъд аз он баёни равшан.
• الْفَاسِقُونَ: берунравандагон аз тоъати Худо, нофармонҳо, касоне ки аз роҳи рост берун шудаанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованд аз паёмбарон аҳду паймон гирифт, ки ба Муҳаммад (с) имон меоранд ва ӯро ёрӣ медиҳанд, ва ин ҳақиқат бо гувоҳии Худо ва расулонаш таъкид шуд, ҳар касе ки баъд аз ин ҳама баёну исбот аз даъвати ислом рӯй гардонад ва аз он аҳду паймон сар тофта, ба он вафо накунад, пас чунин касон ҳамон берунравандагон аз дини Худо ва аз итоати Парвардигоранд. Онҳо аз ҳақ рӯй тофта, аз роҳи имон ва тоъат берун шудаанд ва ба нофармонӣ ва гумроҳӣ афтодаанд. Ин оят нишон медиҳад, ки пас аз равшан шудани ҳақ, ҳеҷ узре барои рӯй гардондан аз он намемонад, ва касе ки бо вуҷуди донистан ва эътироф кардан боз рӯй мегардонад, дар зумраи фосиқон қарор мегирад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳақро бо далелҳои равшан ва гувоҳии Худо ва расулонаш собит мекунад, то ҳеҷ баҳонае барои инкор намонд.
• Ислом дини аҳд, вафо ва равшанбаёнӣ аст; он касеро, ки баъд аз донистани ҳақ рӯй гардонад, огоҳ мекунад, ки ин рӯй гардондан аз роҳи рост берун шудан аст.
• Қуръон одамонро ба тафаккур ва қабули ҳақ даъват мекунад ва мехоҳад, ки инсон бо чашми боз ва дили огоҳ роҳи имонро интихоб кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки пас аз шинохтани ҳақ, сабот ва устуворӣ дар имон ва тоъат нишонаи саодат аст, ва рӯй гардондан аз он боиси зиён ва гумроҳӣ мегардад.
• Ҳамин гуна, ин оят дили инсонро ба сӯи ислом ҷалб мекунад, зеро ислом роҳи наҷот, роҳи равшан ва пур аз раҳмат аст, ва Худованд мехоҳад бандагонаш дар роҳи ҳақ устувор бошанд ва аз он рӯй нагардонанд.