Surja Er-Rum — Ajet 45

Kuptimet e fjalëve:

• لِيَجْزِيَ: që t'i shpërblejë.
• مِن فَضْلِهِ: nga mirësia dhe dhuntia e Tij.
• لَا يُحِبُّ الْكَافِرِينَ: nuk i do ata që mohojnë, por i urren dhe i përbuz.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar e ka bërë këtë ditë të madhe (Ditën e Gjykimit) që t'i shpërblejë ata që besuan në Allahun dhe në të Dërguarin e Tij, dhe bënë vepra të mira që i kënaqin Zotin e tyre – duke i shpërblyer nga mirësia dhe dhuntia e Tij e madhe, pa e matur me mundin e tyre, sepse shpërblimi i Tij është më i madh se veprat e tyre. Ndërsa ata që mohuan Allahun dhe të dërguarit e Tij, Ai nuk i do ata, por i urren ata me urrejtje të madhe dhe do t'i dënojë në Ditën e Kiametit me dënim të ashpër, sepse ata meritojnë zemërimin dhe dënimin e Tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ajeti tregon se shpërblimi i besimtarëve është nga mirësia e Allahut, jo vetëm nga merita e tyre – gjë që i bën besimtarët të ndihen mirënjohës dhe të përulur ndaj Zotit të tyre.
2. Ajeti nënvizon se veprat e mira duhet të shoqërohen me besim të sinqertë, sepse vetëm ato pranohen tek Allahu.
3. Ajeti paralajmëron se mosbesimi është shkak i urrejtjes së Allahut dhe dënimit të Tij, gjë që e bën njeriun të largohet nga rruga e mohimit dhe t'i drejtohet besimit.
4. Ajeti i jep shpresë besimtarit se mundi i tij nuk humb, sepse Allahu e shpërblen nga dhuntia e Tij të pakufishme – kjo e bën njeriun të jetë i durueshëm dhe këmbëngulës në vepra të mira.