சூரா அர்-ரூம் — வசனம் 53

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• الْعُمْيِ (அல்உம்யி): குருடர்கள் - இங்கே உள்ளக் கண் பார்வையை இழந்தவர்கள், நேர்வழியைக் காண முடியாதவர்கள் என்பது குறிப்பாகும்.
• ضَلَالَتِهِمْ (ளலாலத்திஹிம்): அவர்களின் வழிகேடு - தவறான பாதையில் அவர்கள் செல்வது.
• تُسْمِعُ (துஸ்மிஉ): நீங்கள் கேட்கச் செய்வது - பயனடையும் விதத்தில் செவியேற்றல்.
• مُسْلِمُونَ (முஸ்லிமூன்): (அல்லாஹ்வுக்கு) முற்றிலும் கீழ்ப்படிந்து சரணடைந்தவர்கள்.

விளக்கம்:

நபியே! நீங்கள் உள்ளக் குருடர்களை அவர்களுடைய வழிகேட்டிலிருந்து நேர்வழிக்கு அழைத்துச் செல்லக்கூடியவர் அல்ல. ஏனெனில், அல்லாஹ் அவர்களுடைய உள்ளங்களை மூடிவிட்டான்; அவர்கள் உண்மையை உணரும் திறனை இழந்துவிட்டார்கள். இந்த நிலையில் நீங்கள் அவர்களுக்கு எவ்வளவு அழகாக அறிவுரை கூறினாலும், எத்தனை அத்தாட்சிகளை முன்வைத்தாலும் அவர்கள் பயனடைய மாட்டார்கள்.

நீங்கள் பயனளிக்கும் விதத்தில் செவியேற்கச் செய்யக்கூடியவர், நம்முடைய வசனங்களையும் அத்தாட்சிகளையும் உண்மையாக நம்புகின்றவர்களை மட்டுமே. ஏனெனில், அவர்களுடைய உள்ளங்கள் திறந்திருக்கின்றன; அவர்கள் உங்களுடைய அழைப்பை ஏற்று, அல்லாஹ்வின் கட்டளைகளுக்கு முழுமையாகக் கீழ்ப்படிந்து, அவனுக்கு முற்றிலும் சரணடைந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள்தான் உங்களுடைய பேச்சிலிருந்து பயனடைவார்கள்.

பயன்பாடுகள் (படிப்பினைகள்):

1. நேர்வழியை வழங்குபவன் அல்லாஹ் ஒருவனே; நபிமார்கள் கூட வழிகாட்டுபவர்களாக அல்ல, வழிகாட்டும் வழிமுறைகளை அறிவிப்பவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். எனவே, மக்களை நேர்வழிக்குக் கொண்டுவருவது நம் கையில் இல்லை என்பதை உணர்ந்து, நம் கடமையைச் செய்வதில் மட்டுமே கவனம் செலுத்த வேண்டும்.
2. இறைநம்பிக்கையே அறிவுரைகள் பயனளிக்கும் அடிப்படை நிபந்தனையாகும். உள்ளத்தில் ஈமான் இருந்தால் மட்டுமே ஒருவர் நல்லுபதேசங்களை ஏற்று அதன்படி செயல்பட முடியும்.
3. அல்லாஹ்வின் வசனங்கள் மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்கள், அவற்றைக் கேட்டவுடன் உடனே கீழ்ப்படிதலுக்குத் தயாராகிவிடுகிறார்கள். இதுவே உண்மையான முஸ்லிமின் பண்பாகும் - அதாவது, அல்லாஹ்வின் கட்டளைக்கு முழுமையாகச் சரணடைதல்.
4. இந்த வசனம் நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம்: நாம் நல்லதைப் போதிக்கும் போது, அதை ஏற்காதவர்களுக்காக வருத்தப்படக் கூடாது. ஏனெனில், நம் கடமை அறிவிப்பதே; வழிகாட்டுவது அல்லாஹ்வின் பொறுப்பு.
5. உள்ளக் குருட்டுத்தன்மை என்பது கண் பார்வை இழப்பதை விட மிகக் கடுமையானது. கண் பார்வை இழந்தவர் உடல் வழியில் தடுமாறலாம்; ஆனால் உள்ளக் குருடர் ஆன்மீக வழியில் என்றென்றும் தொலைந்துபோகிறார். எனவே, நம் உள்ளக் கண்களைத் திறந்து வைத்திருக்க வேண்டும்.