سوره لقمان — آیه 10

معانی کلمات:

• عَمَد: ستونها، تکیهگاهها (جمع عماد).
• رَوَاسِی: کوههای استوار و محکم.
• تَمِیدَ: بلرزد و حرکت کند و مضطرب شود.
• بَثَّ: پراکند و گسترد.
• زَوْجٍ کَرِیمٍ: نوع و صنفی پرارزش و نیکو.

تفسیر آیه:

خداوند متعال آسمانها را آفرید، در حالی که بدون ستونهایی که شما آنها را ببینید، برپا و استوار هستند. او با قدرت بیکران خود، آنها را همچون گنبدی عظیم و بیپایه نگه داشته است. سپس در زمین کوههای استواری را قرار داد تا زمین نلرزد و شما را مضطرب نسازد و زندگی شما بر آن آسوده و پایدار باشد. همچنین در زمین انواع جنبندگان و موجودات زنده را پراکنده ساخت. و از آسمان باران فرو فرستاد و به وسیله آن، از هر نوع گیاه و محصولی که خوشمنظر، سودمند و پرارزش است، در زمین رویانیدیم.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه انسان را به تفکر در آفرینش آسمانها و زمین دعوت میکند؛ آسمانی که بدون هیچ ستون و تکیهگاه قابل رؤیتی برپاست و زمینی که با کوههای استوار، آرامش خود را حفظ کرده است. اینها نشانههای روشنی از قدرت و حکمت بیپایان خداوند است.
• توجه به این نعمتهای بزرگ، شکرگزاری از خداوند را در دل انسان زنده میکند و او را به عبادت و بندگی خالصانه ترغیب مینماید.
• نظم دقیق و هدفمند در آفرینش، نشان میدهد که این جهان بیهوده آفریده نشده و همه چیز برای سود و منفعت انسان و سایر موجودات است. این امر، انسان را به شناخت بیشتر پروردگار و پیروی از راهنماییهای او (قرآن و سنت) سوق میدهد تا زندگی خود را بر اساس حکمت و هدفمندی بنا کند.