Surja Sebe — Ajet 8

Kuptimet e fjalëve:

• Aftara: Shpiku gënjeshtër.
• Jinne: Çmenduri.
• Adhab: Dënim.
• Dalal i ba'id: Largim i thellë nga e vërteta.

Tefsiri i Ajetit:

Kurejshitët, duke mos pranuar ringjalljen dhe duke u habitur nga thirrja e Pejgamberit (paqja qoftë mbi të), thanë: "A ka shpikuar ky njeri gënjeshtër për Zotin, duke pretenduar se do të ringjallemi pas vdekjes, apo është i çmendur që flet gjëra pa kuptim?" Zoti i Lartësuar u përgjigjet atyre duke thënë se kjo nuk është ashtu siç mendojnë ata. Muhamedi (paqja qoftë mbi të) është më i sinqerti i të sinqertëve dhe fjalët e tij janë të vërteta. E vërteta është se ata që nuk besojnë në botën tjetër dhe nuk veprojnë për të, do të jenë në dënim të përjetshëm në Ditën e Gjykimit dhe në humbje të madhe nga rruga e drejtë në jetën e kësaj bote. Ata janë ata që janë larguar nga e vërteta dhe janë zhytur në errësirën e mosbesimit dhe injorancës.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ajeti tregon se akuzimi i të dërguarve me gënjeshtër ose çmenduri është një sjellje e vjetër e mohuesve, e cila nuk i dëmton aspak të dërguarit, por dëmton vetë akuzuesit.
2. Besimi në botën tjetër është themeli që e drejton njeriun drejt veprave të mira dhe e largon nga humbja, ndërsa mohimi i saj është shkaku i dënimit dhe largimit nga e vërteta.
3. Dënimi dhe humbja nuk janë të kufizuara vetëm në botën tjetër, por mohuesit vuajnë edhe në këtë botë nga konfuzioni dhe largimi nga udhëzimi i drejtë.
4. Ajeti na mëson se e vërteta e fesë nuk matet me mendimet e njerëzve, por me atë që ka zbritur nga Zoti, dhe se durimi i të dërguarit përballë akuzave të padrejta është një shembull i lartë për besimtarët.