Сураи Саба — Оят 8

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَفْتَرَىٰ: оё дурӯғ бастааст, оё туҳмат кардааст?
• جِنَّةٌ: девонагӣ, ҷунун.
• الضَّلَالِ الْبَعِيدِ: гумроҳии дур, яъне роҳи хатои хеле дур аз ҳақ.

1. Тафсири оят:

Худованд аз забони кофирон хабар медиҳад, ки онҳо дар бораи Паёмбар (с) мегуфтанд: оё ин мард бар Худо дурӯғ бастааст ва чизеро, ки ҳақиқат надорад, аз қабили эҳёи пас аз марг ба Худо нисбат медиҳад, ё ин ки ӯ девона аст ва беҳуда сухан мегӯяд? Пас Худованд ин гуфтаҳоро рад мекунад ва мефармояд: кор чунон нест, ки онҳо мегӯянд; балки Паёмбар (с) ростқавлтарин ва дурусттарин одамон аст. Ҳақиқат ин аст, ки касоне, ки ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу ҷазо бовар намекунанд, дар охират дар азоби сахт ва ҷовидон қарор мегиранд ва дар дунё дар гумроҳии дур аз роҳи рост ва ҳақ мебошанд. Ин гумроҳӣ онҳоро аз фаҳмидани ҳақиқати рисолат ва эҳёи пас аз марг бозмедорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) пок ва ростқавл аст ва туҳматҳои кофирон беасос мебошанд.
• Бовар ба рӯзи охират асоси наҷот ва ҳидоят аст; касе ки ба он бовар накунад, дар гумроҳӣ ва азоб қарор мегирад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба охират бовар кунем ва амалҳои некро барои он рӯз анҷом диҳем.
• Инчунин моро огоҳ мекунад, ки дар бораи паёмбарон ва одамони солеҳ бадгумонӣ накунем ва суханони беасос нагӯем.
• Қуръон ҳақиқатро бо далелҳои равшан баён мекунад ва дилҳоро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб менамояд.