Сураи Фатир — Оят 15

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «Фуқаро»: ҷамъи «фақир», яъне ниёзмандон, муҳтоҷон.

— «Ғанӣ»: бениёз, он ки ба ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас ниёз надорад.

— «Ҳамид»: ситоишшуда, он ки дар зоти худ, номҳо ва сифатҳояш сазовори ҳама гуна ситоиш аст.

1. Тафсири оят:

Эй мардум, шумо ҳама дар ҳар кор ва ҳар ҳолати худ ба Аллоҳ ниёзмандед ва ҳатто ба андозаи як чашмзадагӣ аз Ӯ бениёз шуда наметавонед. Ҳар чизе ки доред — ҳаёт, саломатӣ, ризқ, ақл, фарзанд, амонӣ ва ҳидоят — ҳама аз ҷониби Ӯст ва ҳамаи онҳо шуморо ба Ӯ муҳтоҷ месозанд. Аммо Аллоҳ таоло аз шумо ва аз тамоми махлуқоташ бениёз аст; Ӯ ба бандагонаш ҳеҷ ниёз надорад ва аз итоат ё нописандӣ кардани касе суд ё зиён намебинад. Ӯ дар зоти худ комил, дар номҳо ва сифатҳояш беҳамто ва дар ҳама ҳол ситоишшуда аст. Ҳамаи неъматҳое ки ба мардум мерасад, аз Ӯст, бинобар ин ҳамаи ситоиш ва шукр сазовори Ӯст — ҳам дар дунё ва ҳам дар охират. Ӯ бар ҳар чизе ки ба бандагонаш тақдир мекунад, сазовори ҳамд аст, зеро ҳикмати Ӯ дар ҳама кор комил аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандаро ба фурӯтанӣ водор мекунад: инсон ҳар қадар қудрат ва сарват дошта бошад ҳам, дар асл ниёзманди Аллоҳ аст.

— Дарс медиҳад, ки ҳамаи неъматҳо аз Аллоҳанд; пас шукргузорӣ ва ситоиши Ӯ ҳамеша зарур аст.

— Дилатро аз такаббур ва худписандӣ пок месозад ва ба таваккул ва дуо ба Аллоҳ наздик мегардонад.

— Ба инсон мефаҳмонад, ки бениёзии ҳақиқӣ танҳо хоси Аллоҳ аст ва Ӯ ҳамеша сазовори ҳамду саност.

— Ин оят боиси умедворӣ ва оромиш аст: ҳар кас ба Аллоҳ рӯ оварад, ба бениёзии ҳақиқӣ ва раҳмати Ӯ умед баста метавонад.