Surja Fatir — Ajet 15

Kuptimet e fjalëve:

• El-Fukara'u (الفُقَرَاء): Të varfrit, të nevojshmit, ata që kanë nevojë të plotë.
• El-Ghanijju (الغَنِيّ): I Pasuri, Ai që nuk ka nevojë për askënd dhe asgjë.
• El-Hamid (الحَمِيد): I Lavdëruari, Ai që është i denjë për çdo lavdërim dhe falënderim.

Tefsiri i Ajetit:

O njerëz! Ju të gjithë, pa përjashtim, jeni të varfër dhe të nevojshëm ndaj Allahut në çdo çast dhe në çdo gjë. Ju keni nevojë për Të në krijimin tuaj, në ushqimin tuaj, në udhëzimin tuaj, në jetën dhe vdekjen tuaj – në të gjitha çështjet e mëdha dhe të vogla. Nuk mund të bëni asnjë hap pa vullnetin dhe ndihmën e Tij, madje as për një çast të syrit nuk mund të jetoni pa mirësinë e Tij. Ndërsa Allahu, i Lartësuar qoftë, është i Pasuri i plotë, i cili nuk ka nevojë për askënd nga krijesat e Tij. Ai nuk ka nevojë për adhurimin tuaj, për lutjen tuaj, as për asgjë tjetër nga ju. Ai është i vetëmjaftueshëm në Vetveten e Tij, me emrat dhe cilësitë e Tij të përsosura. Ai është El-Hamid, i Lavdëruari në çdo gjë që bën, i falënderuari për të gjitha mirësitë e Tij, sepse çdo e mirë që ju arrin juve është prej Tij. Ai është i lavdëruar në këtë botë dhe në botën tjetër për drejtësinë, urtësinë dhe mirësinë e Tij ndaj krijesave.

Përfitimet nga Ajeti:

• Ky ajet na mëson përulësinë para Zotit tonë, duke na kujtuar se ne jemi gjithmonë të nevojshëm ndaj Tij, ndërsa Ai nuk ka nevojë për ne. Kjo na bën të ndjejmë varfërinë tonë shpirtërore dhe t'i drejtohemi Atij me lutje dhe përgjërim.
• Ajeti na mëson se adhurimi ynë nuk i sjell dobi Allahut, por dobia e tij kthehet tek ne vetë. Kjo na bën ta adhurojmë Atë me sinqeritet dhe dashuri, jo për interes, por sepse Ai është i denjë për adhurim.
• Ajeti na mëson falënderimin dhe lavdërimin e Allahut në çdo gjendje, sepse të gjitha mirësitë vijnë prej Tij. Kur e kuptojmë këtë, zemrat tona mbushen me mirënjohje dhe dashuri ndaj Krijuesit tonë.
• Ajeti na jep qetësi shpirtërore, sepse kur e dimë se Allahu është i Pasuri dhe i Vetëmjaftueshmi, ne mbështetemi vetëm tek Ai dhe nuk kemi frikë nga varfëria apo nevojat e kësaj bote, duke ditur se Ai që na krijoi nuk do të na lërë pa kujdesin e Tij.