Сураи Фатир — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• الظِّلُّ (аз-зилл): соя, соябон; дар ин ҷо ба маънои неъмат ва осоиш истифода шудааст.
• الْحَرُورُ (ал-ҳарур): гармии шадид, ҳавои сӯзон; дар ин ҷо ба маънои азоб ва сахтӣ омадааст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят баён мекунад, ки соя ва гармии сӯзон ҳаргиз баробар нестанд. Ҳамчунон ки равшанӣ ва торикӣ, бино ва нобино баробар намебошанд, инчунин сояи хушу фараҳбахш бо гармии сахти сӯзон баробар нест. Дар маънои васеи ин оят, соя рамзи неъмат, осоиш ва раҳмат аст, ки муъминон дар охират ба он мерасанд — яъне биҳишт. Ва гармии сӯзон рамзи азоб, сахтӣ ва ҷазост — яъне дӯзах. Пас, ҳамчунон ки ин ду дар ҳақиқат баробар нестанд, аҳли имон ва аҳли куфр низ баробар намебошанд. Ҳар яке саранҷоми худро дорад: некӯкорон ба неъмати ҷовидон ва бадкорон ба азоби дардовар мерасанд. Ин оят одамонро ба андеша водор мекунад, ки роҳи худро интихоб кунанд ва ба сӯи неъматҳои Худо майл намоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дар ин дунё ду роҳ вуҷуд дорад: роҳи хайр ва роҳи шарр, ва ин ду ҳаргиз баробар нестанд.
• Худованд бандагони худро ба сӯи неъматҳои ҷовидон даъват мекунад ва моро ташвиқ менамояд, ки роҳи некӯкориро интихоб кунем.
• Ин оят дили инсонро ба фикр водор мекунад, ки саранҷоми амалҳои худро дар назар гирад ва ба сӯи биҳишт майл кунад.
• Ислом дини умед, раҳмат ва наҷот аст; ҳар касе, ки ба ин роҳ қадам гузорад, ба сояи раҳмати Худо паноҳ мебарад.
• Қуръон моро бо мисолҳои равшан ҳидоят мекунад, то ҳақиқатро бифаҳмем ва ба сӯи некӣ шитоб кунем.