Сураи Фатир — Оят 5

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• وَعْدَ اللَّهِ: ваъдаи Худованд, ки дар ин ҷо ба маънои қиёмат, ҳисобу китоб, подош ва ҷазост.
• حَقٌّ: ҳақиқӣ, собит ва бешубҳа; он чизе, ки ҳатман воқеъ мешавад.
• تَغُرَّنَّكُمُ: шуморо фирефта накунад, ба худ машғул накунад ва аз роҳи дуруст дур насозад.
• الْحَيَاةُ الدُّنْيَا: зиндагии наздик ва гузаранда, яъне ҳаёти ин дунё бо лаззатҳо, хоҳишҳо ва зебоиҳои зудгузари худ.
• الْغَرُورُ: фиребандаи бузург, ки мақсуд аз он шайтон аст; ӯ одамро бо ороиш додани ботил ва дурнамои зебо фиреб медиҳад.

1. Тафсири оят:

Эй мардум, бидонед, ки ваъдаи Худованд — яъне растохез, ҳисоб, подош ва ҷазо — ҳақ ва собит аст ва ҳеҷ шакке дар он нест. Пас набояд зиндагии дунё бо лаззатҳо, хоҳишҳо ва машғулиятҳои гузарандаи худ шуморо фиреб диҳад ва аз омодагӣ барои он рӯзи бузург боздорад. Ин дунё ҷои озмоиш аст, на ҷои ҳадафи ниҳоӣ; аз ин рӯ, набояд шуморо аз корҳои нек ва итоати Худо ғофил созад. Ҳамчунин набояд шайтон шуморо дар бораи Худованд фиреб диҳад. Ӯ бо зебо нишон додани ботил, бо ваъдаҳои дурӯғин ва бо андохтани шубҳа дар дилҳо мекӯшад, ки шуморо аз роҳи рост дур кунад ва ба гуноҳу саркашӣ бикашонад. Пас ҳушёр бошед ва ба фиреби ӯ такя накунед, зеро ӯ душмани ошкори шумост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳадафи аслии зиндагӣ охират аст ва дунё воситае барои расидан ба он аст, на мақсади ниҳоӣ.
• Ваъдаи Худованд ҳақ аст; бовар ба қиёмат ва ҷазо ба инсон қувваи ирода ва масъулият медиҳад.
• Лаззатҳои дунё ва зебоиҳои он набояд моро аз ибодат, ахлоқи нек ва хизмати халқ боздоранд.
• Шайтон ҳамеша мекӯшад бо фиреб ва ороиши бадӣ моро гумроҳ кунад; шинохтани ҳилаҳои ӯ ва дурӣ аз онҳо нишонаи хирад аст.
• Ин оят ба мо умед ва ҳушдор медиҳад, ки бо тавба, амали солеҳ ва пайравӣ аз роҳи рост метавонем ба раҳмати Худованд умедвор бошем.
• Ҳаёти дунё гузаранда аст; ҳар ки инро дарк кунад, дилаш ба охират мекашад ва аз фиреби дунё озод мешавад.