Сураи Йа Син — Оят 60

1. Маънои калимаҳо:

• أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ: Оё фармон надодам ва тавсия накардам ба шумо?
• عَهْد: аҳд, васият, фармон.
• بَنِي آدَمَ: фарзандони Одам, яъне тамоми инсонҳо.
• تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ: итоат ва фармонбардории шайтон кунед.
• عَدُوٌّ مُّبِينٌ: душмани ошкор ва равшан.

1. Тафсири оят:

Худованд дар рӯзи қиёмат ба инсонҳо рӯй оварда, онҳоро сарзаниш мекунад ва мефармояд: Оё Ман ба шумо тавассути паёмбаронам васият ва фармон надодам, ки эй фарзандони Одам, шайтонро итоат накунед ва фармони ӯро ба ҷо наоред? Зеро шайтон ба шумо душмани ошкор аст ва душмании ӯ барои ҳама равшан аст. Пас чӣ гуна шахси ақлманд метавонад душмани худро, ки душманиаш ошкор аст, итоат кунад? Итоати шайтон дар содир кардани куфр ва гуноҳон зоҳир мешавад, ва ҳар касе ки ба ӯ итоат кунад, дар ҳақиқат ӯро парастиш кардааст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба инсонҳо ёдовар мешавад, ки шайтон душмани ошкори онҳост ва ҳеҷ гоҳ ба онҳо некӣ намехоҳад.
• Худованд тавассути паёмбарон ба инсонҳо роҳи рост ва васиятҳои худро расондааст, то онҳо гумроҳ нашаванд.
• Итоат кардан ба шайтон ва пайравӣ аз вай ба куфру гуноҳ оварда мерасонад, ва инсон бояд ҳушёр бошад.
• Ин оят ба инсонҳо мефаҳмонад, ки парастиши ҳақиқӣ танҳо барои Худованд аст ва итоат аз шайтон ба маънои парастиши ӯст.
• Инсон бояд ақли худро истифода барад ва ба душмани ошкори худ итоат накунад, балки ба Худованд таваккал кунад ва аз Ӯ ҳидоят пурсад.