Сураи Йа Син — Оят 59

1. Маънои калимаҳо:

— «وَامْتَازُوا»: ҷудо шавед, алоҳида гардед, аз дигарон фарқ кунед.

— «الْيَوْمَ»: имрӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «الْمُجْرِمُونَ»: гунаҳкорон, яъне кофирон ва мушриконе, ки бо куфру гуноҳи худ сазовори азоб гардидаанд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ба кофирон ва гунаҳкорон гуфта мешавад: «Имрӯз аз мӯъминон ҷудо шавед ва аз онҳо алоҳида гардед!» Яъне дар он рӯз мӯъминон ва кофирон дар як ҷо нахоҳанд буд; ҳар гурӯҳ ба ҷои худ — биҳишт ё дӯзах — равона мешавад. Ба мушрикон гуфта мешавад, ки аз мӯъминон дур шавед, зеро на сазовори онҳо ҳамроҳ будан бо мӯъминон аст ва на ҷазо ва сифатҳои онҳо бо мӯъминон мувофиқат дорад. Ба кофирон фармуда мешавад, ки аз аҳли биҳишт канор гиред ва аз онҳо ҷудо шавед. Ин ҷудошавӣ нишонаи адолати Худованд аст, ки ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат ҳақиқат равшан мегардад ва ҳар кас ба сарнаҷоми худ мерасад.

— Мӯъминон бояд дар дунё аз роҳи гунаҳкорон канор гиранд, то дар охират бо онҳо ҳамроҳ нашаванд.

— Ин оят боиси умедворӣ ба адолати Худованд аст, ки ҳеҷ гуноҳ бе ҷазо ва ҳеҷ некӣ бе подош намемонад.

— Ва ин оят моро ба тавба ва ба роҳи рост баргаштан ташвиқ мекунад, то аз гурӯҳи гунаҳкорон набошем ва сазовори раҳмати Худованд гардем.