Сураи Йа Син — Оят 72

1. Маънои калимаҳо:

— «وَذَلَّلْنَاهَا»: онро ром ва итоаткор гардондем.

— «رَكُوبُهُمْ»: маркаби онҳо, яъне чорвое, ки бар он савор мешаванд ва бор мекашонанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба бандагони худ неъматеро ёдовар мешавад, ки чорвоҳоро барои онҳо ром ва итоаткор гардонд. Ин чорвоҳо ба фармони инсонҳо итоат мекунанд ва дар ихтиёри онҳо қарор доранд. Баъзе аз ин чорвоҳоро одамон ҳамчун маркаб истифода мебаранд, дар сафарҳо бар онҳо савор мешаванд ва бори гаронашонро мекашонанд. Ва аз баъзеи дигарашон гӯшт ва равған мехӯранд ва аз он баҳра мегиранд. Ин ҳама аз раҳмати Худованд ва лутфи Ӯ нисбат ба бандагонаш аст, ки ин чорвоҳоро барои хизмати онҳо муяссар гардонд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд неъматҳои худро ба бандагонаш ёдовар мешавад, то ки онҳо шукргузор бошанд ва ба Ӯ имон оваранд.

— Чорвоҳо неъмати бузурги Худованд ҳастанд, ки дар ҳаёти рӯзмарраи инсон нақши муҳим доранд: ҳамчун воситаи нақлиёт ва ҳамчун ғизо.

— Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки ин ҳама чизҳо ба худи ӯ итоаткор гардонда шудаанд ва ин нишонаи қудрати Худованд ва меҳрубонии Ӯст.

— Шукргузорӣ ба неъматҳои Худованд сабаби зиёд шудани онҳо ва ҷалби раҳмати Ӯ мегардад.

— Инсон бояд аз ин неъматҳо ба таври дуруст ва ҳалол истифода барад ва аз исрофкорӣ ва ҳаромрӯзӣ парҳез кунад.