Сураи Ас-Саффат — Оят 116

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «وَنَصَرْنَاهُمْ»: ва Мо онҳоро ёрӣ додем, ғалаба бахшидем.

— «الْغَالِبِينَ»: ғолибон, пирӯзмандон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки Мӯсо ва Ҳорун алайҳимассалом ва қавми онҳоро бар Фиръавн ва лашкариёнаш ёрӣ дод ва пирӯзӣ ато кард. Онҳо бо ёрии Парвардигор бар душманони худ ғолиб шуданд ва иззату сарфарозӣ ба даст оварданд. Ин пирӯзӣ натиҷаи сабри онҳо ва ваъдаи ростқавли Худо буд, ки ҳеҷ гоҳ хилоф намешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд бандагони солеҳи худро танҳо намегузорад ва дар лаҳзаҳои душвор ба онҳо ёрӣ медиҳад.

— Пирӯзӣ ва ғалаба танҳо аз ҷониби Худост; ҳар ки ба Ӯ таваккул кунад, саранҷом пирӯз мешавад.

— Сабр ва истодагарӣ дар роҳи ҳақ оқибати некӯ дорад ва ба иззату сарфарозӣ мерасонад.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳарчанд зулму ситам зоҳиран пурқувват бошад ҳам, оқибат аз они аҳли ҳақ аст.

— Ваъдаи Худо ҳамеша амалӣ мешавад, бинобар ин мӯъмин бояд ба Ӯ бовар ва умедвор бошад.